หอคอยชมจันทร์ สถานที่โอ่อ่าที่สุดในเมืองหลวง หอคอยแห่งนี้มีห้า ชั้น ชั้นล่างสุดต้อนรับพ่อค้ามั่งคั่ง ชั้นสองสําหรับขุนนางในราชสํานัก ชั้นสาม รับรองเสนาบดีขั้นหนึ่งและเชื้อพระวงศ์ ชั้นสี่เปิดรับเฉพาะแยกพิเศษ หากไร้ คําอนุญาตจากเจ้าของหอ ต่อให้เป้นผู้ใดก็ห้ามล่วงล้ําเ
ส่วนชั้นห้า คืออาณาเขตส่วนตัวของเจ้าของ ผู้ใดบังอาจเหยียบย่าง โดยมิได้รับอนุญาต ย่อมไม่มีจุดจบงดงาม ในเมืองหลวง หอคอยชมจันทร์ คือสัญลักษณ์แห่งสถานะ ฐานันดรถูกแบ่งอย่างชัดเจน และทุกคนต่างรู้จักที่ คําที่สูงดี ไม่มีผู้ใดทราบว่าเจ้าของตัวจริงคือใคร เพียงรู้ว่าผู้นั้นมิใช่คนที่ควร ล่วงเกิน หากถูกขึ้นบัญชีดําของที่นี่ เท่ากับถูกผลักตกจากเวทีสังคมในพริบ
ตา
ผู้ใดกล้าก่อเรื่อง? ไม่มี หลายคนคิดว่าชั้นห้าคงประดับประดา ผู้ใดกล้าก่อเรื่อง? ไม่มี หลายคนคิดว่าชั้นห้าคงประดับประดา
ฟุ่มเฟือยดุจวังทอง ทว่าผู้เคยเหยียบย่างล้วนรู้ ความงามของมันคือความ สงบ เรียบหรู ละเมียดละไม ค่ําคืนนี้ บนชั้นห้า บุรุษในอาภรณ์ยาวเอนกาย อย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้ไม้สาลี่แกะสลัก ใบหน้าคมคายประณีต ผสาน อํานาจสูงศักดิ์อย่างเป็นธรรมชาติ ในมือเขา…ถือปิ่นปักผมเล่มหนึ่ง
ปลายนิ้วลูบไล้แผ่วเบา ดวงตาเจือแววอ่อนโยนราวกําลังประคองคน รัก อีกด้านหนึ่ง บุรุษอาภรณ์แดงสดนั่งพิงเสา มองด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ งาม งามเสียจนเกินมนุษย์ ผิวขาวดุจหยก ดวงตากลมดั่งดวงดาว ริมฝีปาก ชมพูอิ่
