มละมุน อาภรณ์แดงเพลิงยิ่งขับเน้นความยั่วยวนจนคนมองแทบหลง
ผิด
“ซวี่… ปิ่นเล่มนั้นงามกว่าข้าหรือ?”
เยาแง้มริมฝีปากเอ่ยเสียงทอด
“เจ้ามองมันนานเกินไปแล้ว”
บุรุษชุดขาว ซือถูซวี่ เอ่ยอย่างเรียบเฉย
“ชื่อหยวน เจ้ายุ่งเกินควรแล้ว”
พร้อมกันนั้น เขาเก็บปิ่นเข้าชายเสื้อ
“โอ๊ย… คําเจ้าช่างทําร้ายจิตใจย้ายิ่งนัก”
ชื่อหยวนยกมือทาบอก แสร้งสะท้าน
“ข้าทุ่มเทให้เจ้ามากเพียงใด วันนี้เจ้ากลับหลงใหลปั่นเล่มเดียวจนลืม
ย้า ช่างไร้หัวใจนัก”
ซือถูซวี่คร้านแม้แต่จะเหลียวมอง ลุกขึ้นเตรียมออกไป
“เฮ้ ชวี่ ตึกตื่นป่านนี้จะไปไหน?”
ชื่อหยวนร้องตาม
“เฮ้ ชวี่ ดึกดื่นป่านนี้จะไปไหน?”
ชื่อหยวนร้องตาม
“หรือจะกลับจวน?”
อีกฝ่ายไม่ตอบ เขาเดินไปยังหน้าต่าง แม้จะเป็นชั้นห้า แต่เขาเหิน กายออกไปอย่างไม่ลังเล ร่างยาวเลือนหายใต้แสงจันทร์ ไม่นานนัก หน้าต่าง ห้องหอของจ้าวเย่อหวั่นถูกเปิดอย่างเงียบงัน ร่างในชุดยาวก้าวเข้าอย่าง ชํานาญ บนเตียง หญิงสาวยังหลับสนิท มิรู้ว่ามีเงาใครมาเยือน
ซือถูซวี่ก้าวไปข้างเตียง มองใบหน้าหลับใหลของนาง อดยิ้มบางมิได้ “เจ้าตัวเล็ก…
77
ยามหลับ ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกกลับเผยความไร้เดียงสา บางที…เฉพาะเวลานี้เท่านั้น นางจึงได้เป็นตัวของตนจริง ๆ ครู่หนึ่ง เขาหยิบ
Pi…
ยามหลับ ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกกลับเผยความไร้เดียงสา บางที…เฉพาะเวลานี้เท่านั้น นางจึงได้เป็นตัวของตนจริง ๆ ครู่หนึ่ง เขาหยิบ |
