วตกอยู่กลางพายุ”
เสียนอวิ๋นครุ่นคิด
“คุณหนู เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือจัดการคุณหนูสามก่อน พรุ่งนี้พวก ท่านต้องไปจวนถั่วกงเรียนกับแม่นมจินแล้ว หากยังปล่อยไว้ย่อมมิได้ ส่วน เรื่องสู่ขอ เพิ่งเริ่ม ยังไม่ตัดสินในเร็ววัน ค่อยหาทางแก้ภายหลังก็ยังทัน”
จ้าวเย่อเหรินยมวดคิ้ว
“แต่จะจัดการจ้าวอิงอย่างไรดี? วันนั้นนางเห็นทุกอย่าง หากนาง ฟ้อง ท่านพ่อท่านแม่ ย่อมลงโทษย้า และจ้าวเบื่อหรันก็จะตีตัวออกห่าง สิ่งที่
ย้าทุ่มเทมาหลายปีจะสูญเปล่า”
ความเงียบปกคลุม เสียนอวิ๋นถอนหายใจ
“หากทําให้ นายท่านกับฮูหยิน ไม่เชื่อคําของคุณหนูสามได้ก็คงดี…”
คําพูดที่กล่าวลอย ๆ แต่ผู้ฟังกลับเก็บใส่ใจ จ้าวเย่อเหรินหรี่ตา ประกายโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตา ในความมืด….แผนร้ายเริ่มก่อตัว คืนนี้
เงียบงันนัก ทว่าภายใต้ความสงบนั้น
ไฟริษยาและความทะเยอทะยานกําลังเผาไหม้อย่างเงียบเชียบ….
