“อ๊ากกกก!” หลังจากนั้นไม่นานผู้คุมปีศาจแห่งความมืดก็กรีดร้องโหยหวยออกมาอย่างน่าสังเวช เขารู้ดีว่าในอนาคตเขาจะต้องน่าสังเวชยิ่งกว่านี้แน่
ความทรงจำก่อนหน้านี้มันทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกปวดใจทุกครั้งที่นึกถึง สิ่งที่นางเห็นทั้งหมด สิ่งที่จิ่วเยี่ยเคยผ่านมาเพียงลำพัง เพียงลำพัง…
“ซี!” จิ่วเยี่ยส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา และค้นพบว่ามู่เฉียนซีหันหน้ากลับไปอย่างไม่อาจควบคุมน้ำตาของตนเองได้
เมื่อเห็นทั้งหมดด้วยตาตนเอง ถึงได้รู้ว่าภายในห้องขังที่ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดผู้นี้ตั้งใจสร้างขึ้นมานั้น เคยเกิดเรื่องที่โหดร้ายขึ้นมากมายแค่ไหน ซึ่งตอนนี้มู่เฉียนซีก็กำลังจะแก้แค้น ทว่านางรู้สึกว่าแค่นี้มันยังไม่พอ…
มู่เฉียนซีกอดจิ่วเยี่ยเอาไว้แน่น หลังจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปจุมพิตเขา ซึ่งนั่นก็ทำให้จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าหัวใจของเขาสั่นไหวอย่างแรง
ทั้งสองเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เร้าร้อน แต่ทว่าพลังนั้นก็โผล่ออกมาอีกครั้ง ซึ่งมู่เฉียนซีที่สามารถสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงกล่าวมาว่า “สุ่ยจิงอิ๋ง กลับไปที่เหวนรก!”
“เข้าใจแล้ว ซีเอ๋อร์!”
มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยไปทั้งอย่างนั้น ส่วนฝูเซิงก็ถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลังเช่นนั้นเหมือนกัน
สีหน้าของฝูเซิงเต็มไปด้วย
