ความรันทด “เจ้านาย เมื่อเจ้ามีอ๋องจิ่วเยี่ยเจ้าก็ทอดทิ้งข้าเลยหรือ?”
“โอ้พระเจ้า!”
การควบคุมดูแลเรือนจำปีศาจแห่งความมืด ก็หมายความว่าต้องควบคุมเรือนจำทั้งหมด ซึ่งโครงสร้างที่ใหญ่เช่นนี้ ย่อมมีเรื่องที่ต้องทำมากมาย แต่ฝูเซิงก็ไม่ลืมที่จะหาคนระดับหัวกะทิบางคนให้เข้ามาจัดการผู้คุมปีศาจแห่งความมืดผู้นี้
หัวกะทิเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาเพราะกฏอันโหดร้ายที่ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดกำหนดขึ้น แต่ละคนล้วนมีความโหดเหี้ยมถึงขีดสุด ซึ่งนี่ก็เป็นบุคคลที่ทำให้ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดพึงพอใจมากที่สุด แต่ไม่คิดเลยว่าเป้าหมายของการทรมานโดยคนที่เขาเคยพึงพอใจที่สุดเหล่านี้ จะกลายเป็นตัวเขาเอง
ในทุก ๆ วันผู้คุมปีศาจแห่งความมืดจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดและสิ้นหวัง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สามารถตายได้
ซึ่งเขาก็ทำได้เพียงทนยอมรับทุกสิ่งทุกอย่าง และไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดลงเมื่อใด
มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยกลับมาถึงเหวนรก ซึ่งผู้พิทักษ์แต่ละชั้นของเหวนรกต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
เป็นเรื่องที่ดีที่ท่านซีกลับมาจากเรือนจำปีศาจแห่งความมืดได้ มันช่างเป็นเรื่องที่ดีมากจริง ๆ
อย่างที่รู้กันว่าเมื่อท่านซีไม่อยู่ พวกเขาต้องอยู่ที่นี่และทน
