รับแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวนั้นอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันก็น่ากลัวมากจริง ๆ
เมื่อมู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยกลับมา พวกเขาก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด พวกเขาทั้งสองหนีไปสานต่อเรื่องที่พวกเขายังทำไม่เสร็จในเรือนจำปีศาจแห่งความมืดกันก่อนหน้านี้
จิ่วเยี่ยไม่ได้ถามเรื่องก่อนหน้านี้ และสนใจทำแต่เรื่องในตอนนี้เท่านั้น
หลังจากที่มู่เฉียนซีไร้เรี่ยวแรงไปทั่วทั้งร่าง เขาก็ยังคงหยอกล้อต่อไป และหลังจากนั้นการตั้งคำถามที่แท้จริงจึงได้เริ่มต้นขึ้น
มู่เฉียนซีทำได้เพียงสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าได้กลับไปยังอดีต แต่ก็ไม่ได้ถือว่ากลับไปยังอดีตซะทีเดียวหรอก มันเป็นสิ่งที่อู๋หยาต้องการให้ข้าเห็นเรื่องในอดีตเท่านั้นเอง แต่มันไม่เพียงแต่ดูเท่านั้น ข้าได้เห็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเจ้าในเรือนจำปีศาจแห่งความมืด มันเหมือนจริงยิ่งนัก นอกจากนี้ข้ายังสามารถมีส่วนร่วมได้ ข้าเจ็บปวดใจมากเหลือเกิน มันทรมานมาก คราวนี้ข้าพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะทำลายกำแพงแห่งกาลเวลา แต่ในความเป็นจริง…”
“ข้ายังไม่สามารถอยู่ข้างกายเจ้าได้”
“อุ้บ...” เขาโถมจุมพิตลงไปอย่างท่วมท้น และหวังจะบรรเทาความเจ็บปวดภายในใจของนางด้วยเร้าร้อน มันเป็นเพราะเขา เป็นเพราะเขา…
ภายในใจขอ
