หรือไม่”
จิ่วเยี่ยกล่าวตอบว่า “ไม่ดี! ข้าไม่อยากอยู่ห่างจากซีอีกแล้ว”
มู่เฉียนซีที่กำลังสับสน กล่าวว่า “เอาล่ะ เช่นนั้นก็ไปกับข้าแล้วกัน!”
นางเองก็รู้สึกว่าจิ่วเยี่ยไม่มีทางได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์เก่า ๆ เช่นกัน และสำหรับพระราชวังของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดนั้น มู่เฉียนซีมีความคุ้นเคยเป็นอย่างมาก
แน่นอนว่าพื้นที่ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังล้วนเป็นห้องขัง ซึ่งมันก็ยังคงเหมือนกับที่มู่เฉียนซีเคยเห็นในอดีตทุกประการ
มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นไปมองจิ่วเยี่ย ซึ่งเขาก็ยังคงดูไร้อารมณ์ และดูเหมือนว่าสถานที่ตรงหน้านี้ก็เหมือนกับสถานที่อื่น ๆ อีกทั้งยังไม่มีความพิเศษอะไรอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จงนำเอาตราประทับของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดออกมาให้ข้า!”
“เจ้า…เจ้าอย่าทรมานข้า ข้าถึงจะมอบให้ ข้าไม่เป็นผู้คุมปีศาจแห่งความมืดนี่แล้วก็ได้ เจ้าได้โปรดปล่อยให้ข้าไปสบายเถิด!”
“หากไม่ให้ เช่นนั้นก็คงต้องแย่งชิงมาเอง” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
“ฝูเซิง ลงมือชิงมันมาซะ!” มู่เฉียนซีกล่าวโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
“ขอรับ เจ้านายน้อยของข้า!” และฝูเซิงก็ลงมือแย่งชิงมันมาจริง ๆ ตราประทับนั้นของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดถูกชิงเอาไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำมาก
อย่า
