เมื่อจิ่วเยี่ยน้อยตื่นขึ้นมา เขาก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ปล่อยข้า!”
ประสบการณ์ที่ถูกคนอื่นอุ่ม เขาจำได้ว่ามีเพียงแค่เสด็จแม่เท่านั้นที่สามารถทำได้ หญิงสาวแปลกหน้าผู้นี้ช่างบังอาจจริง ๆ เลย
เขายังค้นพบอีกว่า หลังจากที่นิพพาน ร่างกายของเขายังไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยอีกด้วย
แต่มู่เฉียนซีกลับกล่าวว่า “ตื่นแล้วหรือ! เสื้อผ้าของเจ้าล่ะ? ข้าจะใส่เสื้อผ้าให้เจ้าเอง”
“ปล่อยข้า!”
“ข้าคือคู่หมั้นของเจ้า ข้าเคยเห็นรูปร่างของเจ้าตอนที่เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ฉะนั้นสภาพของเจ้าในตอนนี้ไม่ได้มีเสน่ห์อะไรเลย เจ้าจะอายขนาดนั้นไปทำไ ไมกัน?” มู่เฉียนซีกล่าวหยอกล้อเขาด้วยรอยยิ้ม
สุดท้ายมู่เฉียนซีก็ทำหน้าที่แต่งตัวให้จิ่วเยี่ยน้อยอยู่ดี หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “พวกเราไปกันเถอะ!”
หลังจากที่พวกเขาออกมาได้สักระยะหนึ่ง มู่เฉียนซีก็จับจิ่วเยี่ยน้อยเอาไว้แน่นอย่างกะทันหัน
คราวนี้นางอยู่ข้างนอกค่อนข้างนานพอสมควรเลยทีเดียว และตอนนี้นางกำลังจะถูกกาลเวลานี้ผลักออกไปอีกครั้ง
“เจ้าต้องไปแล้วหรือ!” จิ่วเยี่ยน้อยกล่าวพลางขมวดคิ้วมุ่น
“ใช่แล้ว! แต่จนกว่าเจ้า…”
ยังไม่ทันที่มู่เฉียนซีจะกล่าวจบ ก็ค้นพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างท
