มู่เฉียนซีสังเกตเห็นดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้น เปลวเพลิงได้สะท้อนแวววาวอยู่ในดวงตาของเขา ซึ่งมันก็ทำให้มู่เฉียนซีสัมผัสได้ถึงความเสียใจและความโกรธเคืองที่ฉายวาบออกมา
อารมณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น ซึ่งมันก็ได้ถูกจิ่วเยี่ยน้อยซ่อนเอาไว้อย่างรวดเร็ว
หากไม่ใช่เพราะมู่เฉียนซีอยู่ในสถานที่ที่เขามองไม่เห็น และไม่ใช่เพราะมู่เฉียนซีเฝ้าสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน เกรงว่าคงไม่สามารถค้นพบได้เช่นกัน
มู่เฉียนซีตะลึงงันไปเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยน้อยจะมีความรู้สึกต่อเพลิงแห่งนิพพานของหงส์เทพนี้เป็นพิเศษ
นี่ไม่ใช่เปลวเพลิงของจิ่วเยี่ย เช่นนั้นคงจะเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับเขาที่ได้นำเปลวเพลิงนี้ใส่เอาไว้ในร่างกายเพื่อคุ้มครองเขา
บางทีการเกิดใหม่จากนิพพานในครั้งนี้อาจทำให้เขานึกไปถึงคนที่เขาคิดถึงมากที่สุด ซึ่งจิ่วเยี่ยน้อยในเวลานี้ก็ไม่มีความเย็นยะเยือกที่ราวกับไม่ใช่มนุษย์เลยแม้แต่น้อยเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
ครั้งนี้มู่เฉียนซีลองเดินออกไปอีกครั้ง และค้นพบว่านางทำได้สำเร็จ
เมื่อจิ่วเยี่ยน้อยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนแปลกหน้าที่ปรากฏขึ้นมา เขาก็เปลี่ยนเป็นทั้งเย็นยะเยือกและอันตรายขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เมื่อเห็นคนที่มา
