นที่นางรัก มากที่สุดในอนาคตอีกด้วย ซึ่งมันก็ทำให้ลมหายใจของนางติดขัดไปเล็กน้อยเลยทีเดียว
นางรักษาเขาด้วยความเร็วที่รวดเร็วมากที่สุด สำหรับพลังแห่งชีวิตที่ผนึกเอาไว้ มู่เฉียนซีได้คลายมันออกและแอบใส่มันเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ บภายนอก ส่วนอาการบาดเจ็บภายในนั้น…
เข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนปักเข้าไปในร่างกายของจิ่วเยี่ยน้อยเข็มแล้วเข็มเล่า และหลังจากที่ยาทั้งหมดถูกฉีดเข้าไปเรียบร้อยแล้วมู่เฉียนซีก็เตรียมที่จะป้อนยาให้จิ่วเยี่ยตัวน้อย
แต่ทว่าตอนที่ยาเพิ่งจะเข้าไปในปากของจิ่วเยี่ย มิติโดยรอบก็ได้จับนางแยกออกไปอย่างกะทันหัน และมู่เฉียนซีก็กลับไปยังพื้นที่ที่แยกออกไปจากมิติแห่งนั้นอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เพราะพลังแห่งกาลเวลาของข้ามีขีดจำกัด ฉะนั้นเวลาที่เข้าไปจึงมีขีดจำกัดเหมือนกันสินะ”
ฝูเซิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แต่แค่นี้เจ้านายก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว อย่างน้อยเจ้าก็ทำได้ หลังจากนี้เจ้าจะต้องทำได้นานขึ้นแน่นอน แต่ทว่ามีอยู่เรื่องหนึ่ง…”
เมื่อฝูเซิงกล่าวมาถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไปทันที มู่เฉียนซีจึงกล่าวถามขึ้นด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรหรือ?”
“ในเมื่ออู๋หยาสามารถสร้างภาพฉายย้อนเวลา
