เพราะคําพูดดุจสายฟ้าฟาดที่จ้าวเข่อหรันทิ้งไว้ ทําให้หลินซีหร่านไร้ อารมณ์จะนั่งจิบชาอีกต่อไป ไม่นานก็หาข้ออ้างลุกขึ้นอําลา หลังเขาจากไปได้
ไม่นาน จ้าวเย่อเหรินก็อ้างว่าไม่สบาย ขอถอนตัวออกจากห้องโถงหน้า จ้าวเย่อหวั่นมองแผ่นหลังของนางแล้ว ความสะใจพลันผุดขึ้นในอกอย่าง
ห้ามไม่อยู่
เรื่องนี้… เพียงพอให้จ้าวเย่อเหรินต้องวุ่นวายขบคิดไปอีกนาน ในเมื่อ อยากแต่งให้หลินซีหร่านนัก
นางย่อมต้องหาทางขัดขวางบิดามารดาไม่ให้หา
คู่ใหม่ให้ตน อีกทั้งคงเริ่มคิดหาวิธีแย่งชิงคู่หมั้นของตนอย่างจริงจัง แต่ชาติ นี้ นางจะไม่โง่ให้ใครใส่ร้ายซ้ําอีกแล้ว
จ้าวเย่อเหรินกลับถึงเรือนเซี่ยอวี่ด้วยใบหน้าซีดยาว เสียนหยุนที่ติด
ตามมาตลอดทางมองนายหญิงอย่างเป็นห่วง
“คุณหนู ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ?”
นางรินน้ําส่งให้
“ดื่มน้ําก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
เสียนอวิ๋นเติบโตมาพร้อมจ้าวเย่อเหริน ย่อมรู้ความในใจของนาย
หญิงดี และในใจลึก ๆ ก็รู้สึกไม่เป็นธรรมแทนนาง ผู้ใดบ้างไม่เห็นว่า คุณหนู รองโดดเด่นยิ่งกว่าคุณหนูใหญ่ เพียงเพราะคลอดช้ากว่าไม่กี่ลมหายใจ กลับ ต้องพลาดคู่ครองชั้นเลิศเช่นนั้น เรื่องระหว่างคุณหนูรองกับหลินชื่อจื่อ นาง ก็ล่วงรู้ดี ยิ่งเข้าใจว่าทําไมนายหญิงถึงหงุดหงิดถึงเพียงนี้ แต่จะปลอบอย่าง ไรเล่า ในเมื่อคําปลอบใจใด ๆ ก็ฟังดูไร้ค่า
“ข้าไม่เป็นไร”
ๆ
จ้าวเย่อเหรินรับถ้วยมา ดื่มรวดเดียวหมด ทว่าในอกกลับยุ่งเหยิง ราวด้ายพันกัน นางอายุสิ
