็นทุกประการ
เมื่อไม่มีคนมองเห็นพวกเขา พวกเขาจึงทำได้เพียงเดินเหมือนคนตาบอด ที่ไม่สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้ และนางก็มีเพียงฝูเซิงที่คอยเป็นเพื่อนคุยเท่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ยอยู่ที่ไหนกันแน่? หรือว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่เมืองลำดับที่หนึ่ง? เช่นนั้นพวกเราจะต้องไปที่เมืองอื่นเพื่อตามหาเขาใช่หรือไม่?”
ฝูเซิงกล่าวตอบว่า “ข้ารู้สึกว่าคนวิปลาสอย่างอ๋องจิ่วเยี่ย แม้ว่าจะอยู่ในเรือนจำแต่ก็จะต้องอยู่ในเขตที่แข็งแกร่งที่สุดแน่นอน หากไม่เจอเขาที่นี่ ที่อื่นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เล ลย”
มู่เฉียนซีเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานานแค่ไหนแล้ว และทันใดนั้นก็มีเสียงร้องของหงส์ที่เศร้าสร้อยดังกึกก้องไปทั่วทั้งเรือนจำปีศาจแห่งความมืด ซึ่งมันก็ ทำให้มู่เฉียนซีที่ได้ยินรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากนั้นทั่วทั้งเรือนจำปีศาจแห่งความมืดต่างเต็มไปด้วยความวุ่นวาย และมู่เฉียนซีก็เริ่มได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน
“นี่ต้องเป็นเพราะมีบรรพบุรุษคนใดคนหนึ่งถูกส่งมาที่เรือนจำปีศาจแห่งความมืดเป็นแน่ ถึงได้สร้างความเคลื่อนไหวที่วุ่นวายมากมายขนาดนี้ได้”
“นั่นคือแรงกดดันของสัตว์เทพหงส์ใช่หรือไม่? ห่างกันตั้งไกลขนาดนี้ พวกเรา
