“อ๊ากกกกก อ๊ากกก!” ในตอนแรกพิษนี้ทำให้ร่างของเขาแข็งทื่อเท่านั้น แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาเจ็บปวดราวกับถูกแทงด้วยลุกธนูนับพันก็มิปาน
มันยังไม่ทันจบ ความเจ็บปวดกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก ซึ่งวิญญาณของเขาก็ราวกับถูกทุบตีเป็นชิ้น ๆ อย่างไรอย่างนั้น
เขาคร่ำครวญออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าจะร้องตะโกนจนคอแทบแตก แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี และมีแต่จะทำให้ตนเองเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก!
“อ๊ากกกกก! อย่าทรมานข้าเลย ปลดปล่อยข้าไปเถอะ! ให้ข้าได้มีความสุขเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คนที่ถูกพวกเจ้าทรมานจนตายเหล่านั้นก็ขอร้องพวกเจ้าเช่นนี้เหมือนกัน แต่พวกเจ้าก็ไม่ปล่อยพวกเขาไปมิใช่หรือ? ตอนนี้มาขอร้องข้า เจ้าคิดว่าข้าจะเมตตาหรืออย่างไร ร?”
“เจ้าพวกนั้นคือนักโทษ เป็นนักโทษ พวกเราคือผู้คุมอันทรงเกียรติ มันจะไปเหมือนกันได้อย่างไร?”
“ถึงแม้ว่าในสายตาของตัวเจ้าเองจะไม่เหมือนกัน แต่ในสายตาของข้ามันเหมือนกัน! ฉะนั้นเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมย
“ช่วยทำงานให้ข้าเรื่องหนึ่ง แล้วข้าจะยุติมันให้เจ้า!”
เรื่องที่มู่เฉียนซีให้พวกเขาทำก็คือการเรียกพลเมืองทั้งหมดของพวกเขาให้ออก
