ใจที่จะฆ่าชาวเมืองทั้งหมดเหล่านี้!”
ตึงง!
และหลังจากที่ผู้คุมล้มฟุบลงไป มู่เฉียนซีจึงกล่าวขึ้นมาว่า “ฝูเซิง พวกเราไปกันเถอะ!”
ฝูเซิงเดินออกมาจากความมืด เขากล่าวว่า “ได้สิ! เจ้านายพวกเราไปเมืองต่อไปกันเถอะ!”
หากผู้คุมของเมืองใดได้ต้อนรับมู่เฉียนซี มันจะต้องถือว่าเป็นฝันร้ายของพวกเขาอย่างแน่นอน และในเวลานี้คนที่ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดส่งมาก็ได้รู้ถึงสถานการณ์เหล่านี้แล้ว พวกเขาไม ม่ได้ให้ความสนใจเกี่ยวกับสถานการณ์ของคนภายในเมือง เพียงแค่ส่งผู้คุมมาเพิ่มในส่วนที่ขาด อีกทั้งพวกเขาก็ได้รู้รูปร่างหน้าตาของผู้ที่กระทำความผิดเหล่านี้แล้ว
ตามคำบอกเล่าของผู้ที่เคยพบเห็นมู่เฉียนซี ทำให้พวกเขายืนยันได้แล้วว่าคนผู้นั้นก็คือคนที่ท่านผู้คุมปีศาจแห่งความมืดต้องการตามหา นางคือมู่เฉียนซี เจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิ ตแห่งแดนนรก และยังเป็นผู้หญิงของอ๋องจิ่วเยี่ยที่เป็นถึงอ๋องแห่งแดนนรกอีกด้วย
“เป็นอย่างที่ท่านผู้คุมปีศาจแห่งความมืดกล่าวไว้ไม่มีผิด คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะกล้ามาที่เรือนจำปีศาจแห่งความมืดนี้จริง ๆ!”
“ทันทีที่ยืนยันได้ว่านางอยู่ที่เมืองใด! ไม่ว่าจะต้องทำเช่นไรก็จะต้องจับนางไว้ให้ได้”
“……”
ผู้คุมของเรือนจำปีศาจแ
