็กน้อยแล้ว!
หลังจากที่คนทั้งเมืองล้มฟุบลงไปบนพื้น ผู้คุมผู้นั้นก็ตื่นตกใจเช่นกัน “จะ…เจ้า…นี่เจ้าฆ่าพวกเขาไปแล้วอย่างนั้นหรือ? เจ้าวางยาพิษพวกเขาทั้งหมดเลยนี่ หากท่านผู้คุมปีศาจแห่งค ความมืดรู้เข้า หากนายท่านทุกท่านรู้เรื่องที่เจ้าทำ พวกเขาจะต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “แม้ว่าข้าจะไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยข้าไปอยู่แล้ว! เพราะข้าคือศัตรูของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดของพวกเจ้า และยังเป็นหนึ่งในคนที่ทำให้ผู้คุมปี ศาจแห่งความมืดของพวกเจ้าต้องพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าน่ะสิ!”
หลังจากนั้นผู้คุมก็ค้นพบว่าคนเหล่านี้ไม่ได้หมดลมหายใจ แต่กำลังขมวดคิ้วอย่างทุกข์ทรมาน และดูเหมือนว่ากำลังฝันร้ายก็มิปาน หลังจากนั้นก็กรีดร้อง…
ฉึก!
ทันใดนั้นเข็มก็ถูกฝังลงไปอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เข็มนี้ จะปลิดชีพของเจ้า! แต่ต้องรอให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาเสียก่อนเจ้าถึงจะตายได้ ฉะนั้นเจ้าก็เฝ้าพวกเขาเอาไว้ก่อนเถอะ!”
“พวกเจ้าทำให้ข้าขุ่นเคือง นอกจากนี้เจ้ายังเป็นถึงลูกน้องของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดอีกด้วย ฉะนั้นข้าไม่มีทางไว้ชีวิตเจ้าแน่นอนอยู่แล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ที่อยู่ภายในเมือง พวกเขาไม่ได้ ทำให้ข้าขุ่นเคืองใจ ดังนั้นข้าจึงไม่สน
