นละชิ้น
แต่มู่เฉียนซีกับฝูเซิงกลับไม่มีหยิบไป ผู้คุมจึงกล่าวถามว่า “พวกเจ้าไม่คิดจะเลือกอาวุธอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวตอบว่า “ไม่จำเป็นต้องวุ่นวายขนาดนั้นหรอก”
“หรือว่าพวกเจ้าคิดจะสู้ด้วยมือเปล่าหรือ มันไม่ได้ผลที่ดีเท่าใช้อาวุธหรอก พวกเจ้าจะแพ้เอาได้นะ!” ผู้คุมกล่าว
“แพ้หรือ?” ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นยะเยือกออกมาทันที
หลังจากนั้นเข็มยาทั้งสิบเล่มก็พุ่งออกไป และปักลงบนต้นคอของคนทั้งสิบคนนั้นทันที
หลังจากนั้นพวกเขาก็ชักกระตุกไปทั้งตัว และล้มฟุมลงบนพื้นที่แข็งทื่อนั้นอย่างฉับพลัน
“แค่นี้ก็จัดการเรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ เจ็บปวดแค่เพียงชั่วครู่ หลังจากนั้น…”
ทุกสิ่งทุกอย่างที่มู่เฉียนซีทำลงไป ได้ทำให้พวกเขาตื่นตกใจเป็นอย่างมาก “นะ…นางฆ่าคนไปแล้ว!”
“คิดไม่ถึงว่านางจะกล้าฆ่าคนต่อหน้าท่านผู้คุมเช่นนี้ได้”
“นางกล้าทำได้อย่างไร?”
ผู้คุมเหล่านั้นเองก็โกรธมากเช่นกัน ผู้หญิงคนนี้กำลังท้าทายผู้คุมอย่างพวกเขาในที่สาธารณะสินะ
พวกเขากล่าวว่า “นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่? เมืองที่พวกเจ้าอยู่ก่อนหน้านี้ไม่ได้สอนกฏให้พวกเจ้าอย่างนั้นหรือ? ใครสั่งให้เจ้าฆ่าคนโดยตรงเช่นนี้? นี่มันง่ายเกินไปสำหรับพวกเขา”
เดิมทีมู่เฉีย
