นซีคิดว่าหลังจากที่เข้ามาในเมืองใหม่แล้ว ก็อยากที่จะพักผ่อนสักหน่อย และทำความเข้าใจสถานการณ์สักเล็กน้อยก่อนจะลงมือ
แต่หลังจากที่เข้ามาได้ไม่นานก็ต้องมามีส่วนร่วมในเรื่องเช่นนี้เสียได้ แต่นางก็ค้นพบว่าเมืองเช่นนี้ นางคงไม่สามารถทนได้แม้แต่เสี้ยวอึดใจเป็นแน่
ในเมื่อทนไม่ไหว เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องทน แค่ลงมือไปตรง ๆ เลยก็สิ้นเรื่องแล้ว
เมืองลำดับที่สามร้อยกว่านั้นมีระดับที่ไม่สูงเท่าไรนัก คราวที่แล้วพวกเขาเป็นคนเลือกเมืองแห่งนี้ คราวนี้หากพวกเขายังคงเหนือกว่าต่อไปแล้วละก็ ก็แค่เลือกเมืองต่อไปก็พอแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าอยากจะฆ่าก็ฆ่า อย่างไรเสียก็เป็นเจ้าเองที่เรียกข้าขึ้นมา! ในเมื่อตอนนี้มันจบไปแล้ว ฉะนั้นพวกเราคงไปได้แล้วสินะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้คุมอย่างพวกเขาได้เห็นนักโทษที่หยิ่งผยองเช่นนี้ เนื่องจากนักโทษที่อยู่ที่นี่แต่ละคนล้วนไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ ซึ่งถือได้ว่าเป็นเพียงมดปลวกที่พวกเขาสามารถบดขยี้ได้อย่างตามใจชอบ ฉะนั้นจึงไม่มีผู้ใดที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่ระวัง และไม่ประจบประแจง แต่ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอคนที่ไม่กลัวตายเช่นนี้กันละ?
“ผู้ใดบอกว่าเจ้าไปได้! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าจะต้องชดใช้
