จ้าวเย่อหรันจึงพาหลงเอ๋อร์กลับถึงจวน เพิ่งก้าวพ้นประตูใหญ่ ก็มี
บ่าวชายผู้หนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด
“คุณหนูใหญ่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วขอรับ”
“มีเรื่องใดหรือ?”
จ้าวเย่อหรันเอ่ยถามเสียงเรียบ
“ซื่อจื่อหลินมาเยือนขอรับ ตอนนี้อยู่ที่โถงหน้า คุณหนูรองกําลังต้อน
รับอยู่ นางสั่งไว้ว่า หากท่านกลับมาแล้วให้เชิญไปทันที”
หลินซีหร่านมา… และเย่อเหรินกําลังต้อนรับ? ดวงตาของ จ้าวเย่อหรันเย็นวาบ คงสนทนากันชื่นมื่นอยู่กระมัง เย่อเหรินให้ตนรีบไปโถง หน้าเช่นนี้ หากไม่ไปก็คงเป็นการ “เสียมารยาท” ต่อความหวังดีของน้องสาว เกินไป
“หลงเอ๋อร์ เจ้านําหนังสือกลับไปก่อน ข้าจะไปโถงหน้าเอง”
กล่าวจบ นางจึงเดินตามบ่าวไป ยังไม่ทันก้าวเข้าโถง เสียงหัวเราะ เบิกบานก็ลอยออกมาเสียก่อน ดูท่า นางคาดไม่ผิด สองคนนั้นกําลังสนทนา กันอย่างเพลิดเพลิน หากเป็นอดีต นางคงยินดีที่คู่หมั้นกับน้องสาวเข้ากันได้ ดี คิดว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่ “ว่าที่พี่เขย” กับน้องสาวสนิทสนมกัน
แต่ใครจะรู้ ว่าที่สามีของนางกลับหมายตาน้องสาว ส่วนน้องสาวก็ กําลังคิดชิงตําแหน่งของนาง ทั้งสองลอบคบหากันมานาน มีเพียงนางที่โง่งม คิดว่าเป็นเพียงความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ มุมปากจ้าวเข่อหรันยกขึ้นเป็นรอย
ยิ้มเย้ยหยัน
บ่าวที่นําทางเห็นเงารอยยิ้มนั้นจากหางตา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าผู้ทํางานในจวนไท่ซื้อย่อมรู้จักเอาตัวรอด เรื่องใดไม่เกี่ยวข้องก็ไม่ค
