ันจะไม่มีกำลังมากนัก แต่มันก็ยังโชคดีที่เป็นหนามโลหิต ดังนั้นจึงสามารถสกัดกั้นเอาไว้ได้
อันที่จริงตอนที่อยู่ในขุมนรกสีโลหิตคราวที่แล้วนางมีประสบการณ์เร่งการเจริญเติบโตของร่างแยกของฝูเซิงมาบ้างเล็กน้อย และคราวนี้มู่เฉียนซีก็สามารถกลั่นยาน้ำออกมาได้สำเร็จ!
และทันทีที่ยาน้ำหยดลงไปบนพื้นดิน มันก็เกิดปัญหาที่คาดไม่ถึงขึ้นมาทันที
เพราะหลังจากที่หญ้าธรรมดาที่อยู่ที่นี่เหล่านี้ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของพลังแห่งชีวิต มันก็ให้รากของตนเองพุ่งทะยานเข้ามา เพื่อพยายามดูดซับพลังของยาน้ำที่มู่เฉียนซีกลั่นออกมา า
นี่มันมาเพื่อแย่งอาหารนี่! แล้วร่างแยกของหนามโลหิตตัวน้อยนี้ จะไปแย่งอาหารอย่างบ้าคลั่งกับเจ้าพวกนี้ได้อย่างไรกัน?
และเมื่อฝูเซิงเห็นเช่นนั้น จึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที
“เจ้าพวกนี้ช่างหน้าด้านหน้าทนนัก! คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาแย่งของของข้า”
หญ้าที่อยู่ที่นี่มีจำนวนมากมายมหาศาล ถึงอยากจะขวางก็ไม่สามารถขวางได้ ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงทำได้เพียงปล่อยให้ตนเองพยายามอย่างหนักขึ้นอีกหน่อย ด้วยการกลั่นยาเหล่านั้นให้มากขึ้ นไปอีก
ปล่อยให้พวกมันแย่งไป ขอเพียงประคองไว้ไม่ให้ตายก็พอแล้ว
เนื่องจากว่าระดับของพวกมันไม่สูงนัก
