เมื่อเจอกับยาน้ำที่ทรงพลังของมู่เฉียนซีที่รดลงไปอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้หญ้าเหล่านั้นถูกป้อนจนหมดสติไป และค่อย ๆ ตกสู่การจำศีลทีละตัว
มุมปากของฝูเซิงกระตุกอย่างแรง “เจ้าพวกโลภมากเหล่านี้ สมควรแล้วที่หมดสติไปเช่นนี้”
และในเวลานี้ หน่อของร่างแยกของฝูเซิงก็เริ่มแตกออกแล้ว
แต่มันในตอนนี้ยังไม่มีจิตสำนึกเลยแม้แต่น้อย ซึ่งเป็นเหมือนกับหนามธรรมดาอันหนึ่งก็มิปาน
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หากไม่มีจิตสำนึก สามารถทำสัญญาแล้วเอาไปเลยได้หรือไม่?”
“ได้อยู่แล้ว! ข้าบอกว่าได้มันก็ต้องได้สิ!”
เขากล่าวว่า “ในที่สุดก็มาถึงตรงนี้ได้แล้ว ข้าอยากรู้มากจริง ๆ ว่าเรือนจำหลักของแดนนรกอย่างเรือนจำปีศาจแห่งความมืดนี้แตกต่างจากเรือนจำอื่น ๆ อย่างไรกันแน่?”
“ข้าเองก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน!” แววตาของมู่เฉียนซีจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน
เพราะจิ่วเยี่ยเคยอยู่ที่เรือนจำปีศาจแห่งความมืดนี้ ก่อนที่จะมาถึงแดนนรก!
เห็นได้ชัดว่าเรื่องนั้นไม่ใช่ความทรงจำที่ดีเท่าไรนัก และเหตุผลหลักที่มีที่นี่ก็เพราะต้องการจะหาหอคอยนิรันดร์ให้เจอ นอกจากนี้นางยังต้องการให้ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดชดใช้อีกด ด้วย
หลังจากที่มู่เฉียนซีและฝูเซิงจากไปแล้ว หญ้าเขียวท
