้าได้มอบสถานะผู้ติดตามให้กับเจ้านายของข้าแล้ว ดังนั้นนางเองก็สามารถใช้พลังวิญญาณได้เช่นกัน ผลลัพธ์เช่นนี้ พวกเจ้าพอใจหรือไม่?”
หากพอใจก็แปลกแล้ว ตอนนี้เจ้าแห่งขุมนรกรากษสโมโหจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว
เขากล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นเจ้าแห่งเรือนจำหลักเหมือนกัน เหตุใดถึงต้องมาสร้างความวุ่นวายในขุมนรกรากษสของข้าด้วย นี่เจ้าจะไม่เห็นกฏของเรือนจำอยู่ในสายตามากเกินไปแล้ว ไม่เห็นท ท่านผู้คุมปีศาจแห่งความมืดอยู่ในสายตาเลยสินะ”
มู่เฉียนซีกล่าวกับเขาว่า “เจ้าคิดว่า ตอนนี้ยังมีเรือนจำอยู่อีกกี่แห่งที่อยู่ในการควบคุมของผู้คุมปีศาจแห่งความมืด? เรือนจำในตอนนี้ ข้าอยากให้มีกฏแบบไหนก็ต้องเป็นกฏแบบนั น เพราะผู้ที่พ่ายแพ้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้ออกกฏไม่ใช่หรืออย่างไร?”
“จะ…เจ้าคือคนที่ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยส่งมาหรือ” คำพูดที่อวดดีเช่นนี้ราวกับแสดงให้ว่าเรือนจำใหญ่ต่าง ๆ ล้วนอยู่ในกำมือของนางแล้วก็มิปาน และมีเพียงคนที่อ๋องจิ่วเยี่ยผู้นั้น ส่งมาเท่านั้น ถึงจะกล้าพูดจาโอ้อวดขนาดนี้ได้
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ความจริงแล้วข้าก็น่าจะแนะนำตัวเองสักหน่อย ข้าคือมู่เฉียนซีเจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิต!”
“จะ…เจ้าคือมู่เฉียนซีคนนั้น ผู้หญิง
