จ้าวเข่อหรันหันไปตามเสียง เห็นบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์ม่วงเข้มก้าวมา อย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป เรือนผมยาวปลิวไสว เสื้อคลุมสีม่วงตัด เย็บประณีตขับเน้นบุคลิกสูงศักดิ์ ทุกย่างก้าวและท่วงท่าล้วนเผยให้เห็นชาติ กําเนิดที่มีธรรมดา มิใช่บุตรขุนนางก็ต้องเป็นเชื้อพระวงศ์
“อีอี เหตุใดซื้อปิ่นเพียงอันเดียวถึงใช้เวลานานนัก?”
บุรุษชุดม่วงเอ่ยถามพลางเดินเข้าใกล้ โดยยังมิทันสังเกตเห็น
จ้าวเข่อหรันที่ยืนอยู่อีกด้าน อีอี…ชื่อคุ้นหูแล่นผ่านห้วงคิด จ้าวเข่อหรันฉับ พลันนึกออก หยุนอีอี! ธิดาคนโปรดของอัครมหาเสนาบดีหยุน หนึ่งในสี่โฉม งามแห่งเมืองหลวง เคียงคู่กับจ้าวเย่อเหริน กําเนิดสูงศักดิ์ เพียบพร้อมทั้ง รูปโฉมและปัญญา ครั้นหยุนอีอีเห็นบุรุษชุดม่วง แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ พลันเลือนหาย แทนที่ด้วยความอ่อนหวานและชื่นชมรักใคร่
“ก็เพราะนางสิเจ้าคะ มาชิงปืนกับคุณหนูของพวกเรา”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงิน ปิงเอ๋อร์ รีบฟ้องเสียงแจ้ว จ้าวเข่อหรันเพียง ยิ้มเย็น มิคิดแก้ต่าง คนที่คิดจะใส่ร้าย ต่อให้พูดมากเพียงใดก็ไร้ค่า หยุนอีอี ถลึงตาใส่สาวใช้ อย่างไม่พอใจ ก่อนจะคล้องแขนบุรุษชุดม่วง ออดอ้อน
“พี่อี้ มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าซื้อได้แล้ว ไปกันเถิด”
นางพยายามลากเขาออกไป ไม่อยากให้สายตาเขาหยุดอยู่ที่สตรีตรง
หน้า นางสังเกตเห็นตั้งแต่ครู่ก่อนว่าเขามองจ้าวเข่อหรันอยู่ ทว่าสิ่งที่นางไม่ ปรารถนา กลับเกิดขึ้น บุรุษชุดม่วงมองเห็นจ้
