าวเย่อหรันแล้ว
ครู่หนึ่งเขาชะงัก ก่อนประกายบางอย่างจะวาบขึ้นในดวงตา แท้จริง ก่อนหน้านี้เขาเห็นนางเดินเลือกของอยู่แล้ว มิใช่เพราะความงามสะดุดตา
หากเป็นเพราะความสุขบริสุทธิ์ในดวงตายามเลือกของที่ดึงดูดใจเยา
บัดนี้ ใบหน้านางมิได้งามล้ํา แต่ดวงตานั้นกลับนิ่งสงบและเย็นลึกดุจ บ่อน้ําใส หากสบมองนานเกินไป ราวจะถูกดูดกลืนลงสู่ห้วงลึกนั้น รอยยิ้ม มุมปากเจือแววประชดและล้อเล่น ท่วงท่ามั่นใจ สงบเยือกเย็น ประหนึ่งทุก สรรพสิ่งในโลกนี้ล้วนเป็นเพียงฝุ่นผงเบาบาง เมื่อถูกจ้องมองตรง ๆ จ้าวเข่อหรัน รู้สึกไม่สบอารมณ์ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย
“พี่อี้”
หยุนอีอีออดอ้อนอีกครั้ง เสียงหวานใส ทว่าแววตาที่มอง จ้าวเย่อหวั่นกลับเย็นเยียบดุจน้ําแข็ง จ้าวเข่อหรันแทบหัวเราะออกมา นาง หาได้ไปยั่วให้บุรุษผู้นั้นมองเสียหน่อย กลับต้องมารับสายตาอาฆาตของสตรี ตรงหน้า ช่างน่าขันยิ่งนัก
“หลงเอ๋อร์ ไปกันเถิด”
นางหมุนกายเตรียมจากไป
“แม่นาง โปรดรอสักครู่”
บุรุษชุดม่วงเร่งตาม
“ข้าน้อย อ อี๋ ไม่ทราบว่าคุณหนูมีนามว่า”
ซือถูอี้…จ้าวเข่อหรันชะงักเล็กน้อย “ซื้อถู” คือแช่ราชสกุล ไม่ต้องคิดก็ รู้ว่าเขาเป็นเชื้อพระวงศ์ นางไม่ปรารถนาเข้าใกล้ผู้ใดในราชวงศ์ ทั้งยังเห็นได้ ชัดว่าหยุนอีอีมีใจให้เขา นางไม่คิดเอาตัวไปพัวพันในเรื่องยุ่งยาก
“ข้าน้อยยังมีธุระ ขออภัยที่ต้องล่วงเกิน”
นางค้อมกายเล็กน้อย ประหนึ่งมิได้ยินคําถาม แล้วพาหลงเอ๋อร์จาก ไปอย่างรว
