ดเร็ว ซือถูอี้มองตามแผ่นหลังบางนั้นครู่หนึ่ง ก่อนถอนสายตา จริงอยู่ เขารู้สึกว่านางพิเศษ แต่ก็เพียงเท่านั้น อีกทั้งนางดูไม่คิดผูกมิตรกับ เยา แล้วจะฝืนไปไย
หยุนอีอีรีบคว้าแขนเขาไว้ สีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนพากันจากไป ทว่าบน ชั้นสองของโรงเตียมฝั่งตรงข้าม ชายผู้ห งในอาภรณ์สีเงินยาวนั่งอยู่ริมหน้า ต่าง ทุกเหตุการณ์เมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด มุมปากยกยิ้มบาง สาย ตาจับจ้องแผ่นหลัง จ้าวเข่อหรันอย่างอ่อนโยนปนเอ็นดู
ๆ
เขาคือชายชุดขาวที่บุกเข้าห้องนางในคืนนั้น จนเงาร่างนางเลือนหาย ลับมุมถนน เขาจึงค่อยละสายตา เจ้าตัวน้อย… ชอบปิ่นอันนั้นแท้ ๆ แต่กลับ ยอมปล่อย ไม่คิดแย่งชิง อีกทั้งพอได้ยินชื่อพี่รอง ก็คิดเพียงหลบหนี มิคิด ผูกสัมพันธ์เลยสักนิด หากวันหนึ่งเขาได้พบกับนางอย่างเป็นทางการ นางจะ ยังคิดหลบเลี่ยงเช่นวันนี้หรือไม่? เพียงคิดเช่นนั้น คิ้วเขาก็ขมวดแน่น แวว ตาฉายความไม่พอใจ เขาจะไม่ยอมให้นางหลบหนีเยาอีก
อีกด้านหนึ่งยองถนน
“คุณหนู น่าเสียดายจริง ๆ!”
หลงเอ๋อร์ถอนหายใจ
“ปิ่นงดงามเช่นนั้น กลับถูกแย่งไป แถมยังทําเหมือนเป็นความผิด
ยองเราอีก”
จ้าวเย่อหรันยิ้มบาง
“เพียงปิ่นหนึ่งอัน หากเขาอยากได้ ก็ให้เขาไปเถิด อีกอย่าง หากไม่จํา
เป็น ข้าไม่อยากผูกเวรกับคนเหล่านั้น”
“คนเหล่านั้น?”
หลงเอ๋อร์งุนงง
“หญิงชุดเหลืองคือธิดาอัครมหาเสนาบดีหยุน ส่วนบุรุษชุดม่วง…. แซ่ซือถู ย่อมเป็นเชื้อพระวงศ์ ผูกศัตรูกับพวกเขา ม
