ีแต่โทษไร้ประโยชน์”
“โอ้… ชาติกําเนิดสูงศักดิ์เพียงนั้น”
หลงเอ๋อร์ตบอกเบา ๆ โชคดีที่จากมาเร็ว
เช่นนั้นคุณหนูจะกลับจวนหรือไม่เจ้าคะ?”
“ออกมาทั้งที ไปแวะร้านหนังสือเถิด ข้าอยากซื้อสักสองสามเล่ม”
ทั้งสองจึงมุ่งหน้าไปยังร้านหนังสือ ทว่าขณะจ้าวเข่อหรันอยู่นอก จวน ภายในสวนชุนฮุย หลิงเอ๋อร์กลับมิได้สงบเสงี่ยม หลังถูกลงโทษเมื่อไม่ นานมานี้ นางทําตัวเรียบร้อยอยู่พักหนึ่ง ทว่าใจคนที่เคยถูกตามใจจะให้ชื่อ สัตย์แท้จริงได้อย่างไร ครั้นจ้าวเย่อหรันพาหลงเอ๋อร์ออกจากจวน หลิงเอ๋อร์ก็เริ่มกล้า
โดยเฉพาะคําพูดที่จ้าวเข่อหรันกล่าวกับนางยามเช้า ทําให้นางเข้าใจ
ผิด คิดว่าตนยังเป็นที่ไว้วางใจ จึงยิ่งฮึกเหิม แอบย่องเข้าไปในห้องส่วนตัว ของคุณหนู ห้องของจ้าวเข่อหรันสะอาดเรียบร้อย ประดับอย่างหรูหรา แม้ นางมิได้โดดเด่นนัก แต่ก็เป็นบุตรสาวภรรยาเอกของจวนไท่ซือ เสื้อผ้าแพร ไหม เครื่องประดับล้ําค่า มีมากมายจนลานตา
หลิงเอ๋อร์มองแล้วใจคับแค้น คุณหนูใหญ่หน้าตาก็มิได้งดงามนัก
ความสามารถก็ไม่โดดเด่น เพียงเพราะชาติกําเนิดดี จึงครอบครองสิ่งเหล่า นี้ ส่วนตนแม้หน้าตางดงามกว่า กลับต้องเป็นเพียงสาวใช้ คอยประจบเอาใจ
ผู้อื่น
หากนางเกิดในตระกูลใหญ่บ้างเล่า….ความคิดโลกแล่นวาบในใจ เห็น ว่าไร้ผู้ใดอยู่ในห้อง หลิงเอ๋อร์จึงเปิดกล่องเครื่องประดับ คัดเลือกซ้ายขวา ก่อนหยิบปิ่นปักผมทองคําสลักลายดอกโบตั๋นอันหนึ่ง ซ่อนในเสื้อข้างใน อย่างรา
