ยวาบขึ้นมาในดวงตาของฝูเซิง ทันใดนั้นเขาก็ได้กลายเป็นร่างหลักและพุ่งโจมตีพ พระราชวังแห่งนั้นทันที
พวกเขากล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า “คะ…คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นพืชกลายพันธุ์! เขาคือพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะ!”
“พืชกลายพันธุ์มาสร้างปัญหาถึงขุมนรกรากษส นี่มันไม่ได้มีอะไรผิดพลาดไปใช่หรือไม่!”
“……”
ผู้คุมเหล่านี้ต่างหวาดกลัวขึ้นมาทันที แม้ว่าพืชกลายพันธุ์จะไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถขัดขวางได้อยู่ดี
พลังการโจมตีของฝูเซิงนั้นแข็งแกร่งมากจริง ๆ แต่ทว่ามันกลับไม่สามารถทำลายเกาะป้องกันของพระราชวังแห่งนี้ได้อยู่ดี ฝูเซิงกล่าวว่า “เจ้านาย โจมตีไม่เข้า ให้ทำเช่นไรดี? หรือว่า. …”
มู่เฉียนซีกล่าวกว่า “นี่ยังไม่ใช่เวลา ในเมื่อคนเดียวโจมตีไม่เข้า เช่นนั้นเหตุใดทุกคนถึงไม่โจมตีพร้อมกันล่ะ?”
เมื่อผุ้คุมเหล่านั้นได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี พวกเขาก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง
อะไรนะ? โจมตีพร้อมกัน! จะโจมตีพร้อมกันได้อย่างไร?
พวกเขากล่าวอย่างหนักแน่นว่า “พวกเรา…พวกเราไม่มีทางทรยศนายท่านเด็ดขาด และไม่สามารถละเมิดคำสั่งของนายท่านได้ด้วย ต่อให้ต้องตายก็ไม่ได้!”
ลำแสงสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้น และเข็มยาของมู่เฉียนซีก
