เลนแห่งนรกไม่เพียงแต่ไม่ทำลายปีศาจเหวนรกเหล่านี้ แต่ยังคิดที่จะปล่อยพวกมันออกไปอย่างใจกว้างอีกด้วย ในเมื่อเขาเอ่ยปากแล้ว แน่นอนว่าคนอื่นย่อมไม่มีอะไรจะพูดอยู่แล้ว
“เช่นนั้นท่านกิเลนแห่งนรก ทะ…ท่านก็จะออกไปจากเหวนรกด้วยหรือขอรับ?” พวกเขากล่าวถาม
“ข้าออกไปหรือ ข้าจะออกไปทำไม? เหวนรกคืออาณาเขตของข้า ข้าอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายดีแล้วจะให้ออกไปทำไมกัน? ข้าเพียงแค่มาส่งแม่หนูน้อยคนนี้เท่านั้นแหละ” กิเลนแห่งนรกมองไปทาง งมู่เฉียนซี
“ข้าจะรอให้พวกเจ้ากลับมา เพียงแต่ข้าไม่มีความอดทนที่จะรอนานเกินไปได้หรอกนะ เมื่อเจอกันคราวหน้า บางทีข้าอาจจะฆ่าเจ้าขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้!” ดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อ อสู้อันลุกโชน จ้องมองไปทางจิ่วเยี่ยอย่างน่าสะพรึงกลัว
ด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้นี้ทำให้เหล่าผู้พิทักษ์และราชาปีศาจเหวนรกสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
จิ่วเยี่ยกล่าวตอบว่า “คราวหน้า ผู้ที่ต้องพ่ายแพ้ก็คือเจ้า”
“หากแก้ไขปัญหาได้แล้วเจ้าจะมีความมั่นใจเช่นนั้นก็ไม่เท่าไร แต่นี่ยังไม่ทันได้แก้ไข เจ้าไปเอาความมั่นใจเช่นนี้มาจากที่ใดกัน?” ยวนกล่าวตอบ
“ข้าให้ความมั่นใจเขาไม่ได้หรือ?” แน่นอนว่ามู่เฉียนซีต้องปกป้องเขาแน่นอนอยู่
