งผู้ นี้ และนาง ไม่ชอบใจ เมื่อรู้ว่าหญิงตรงหน้าชื่นชอบปิ่นนี้ นางยิ่งต้องแย่งไป เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่า สิ่งใดที่นางหมายตา จะต้องเป็นของนางเท่านั้น
ให้!”
“ในเมื่อคุณหนูท่านนี้ชอบ ก็เชิญเถิด”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน ราวกับมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
“หลงเอ๋อร์ ไปกันเถิด”
ท่าทีไม่ยี่หระนั้น กลับทําให้หญิงสาวชุดเหลืองหน้าตึง
“เจ้าหมายความว่า เจ้าจะ “ยกให้ ข้าหรือ? ข้าไม่ต้องการให้เจ้านายก
กล่าวจบ นางยื่นมือขวางทาง จ้าวเย่อหรันยิ้มสุภาพ
“คุณหนูท่านนี้เข้าใจผิดแล้ว ปิ่นนี้ย้ายังมิได้จ่ายเงิน ท่านจะซื้อก็เป็น
เรื่องสมควร”
ในใจนางกลับได้แต่ถอนหายใจ คนผู้นี้ประหลาดนัก ไม่แย่งก็ไม่พอ
ใจ ยกให้ก็ยังไม่พอใจอีก หญิงสาวชุดเหลืองกําลังจะเอ่ยคําใดต่อ ทว่าเสียง บุรุษทุ้ม เพลินดัง นยัดจังหวะ
“อีอี ยังไม่เสร็จอีกหรือ?”
