สียงเรียบ หญิงชุดเหลืองมิได้สนใจหลงเอ๋อร์เลย
นางรับปั่นจากมือสาวใช้ แล้วหันไปยังพ่อค้า
“ห้าตําลึงเงิน ปิ่นนี้ข้าจะเอา”
“ได้เลยคุณหนู ท่านช่างมีสายตาเลิศล้ํา!”
พ่อค้ายิ้มกว้างจนตาหยี เดิมปืนไม้นี้ขายเพียงหนึ่งตําลึงก็ได้กําไรมาก แล้ว บัดนี้ได้ถึงห้าตําลึง ย่อมไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ แม้คุณหนูอีกคนจะหยิบ ดูก่อน แต่ของใครให้ราคาสูงกว่า เขาย่อมเลือกเงินเป็นใหญ่
“คนเช่นเจ้าช่างหน้าเงินเสียจริง!”
หลงเอ๋อร์โกรธจนมือสั่น
“คุณหนูของข้าดูไว้ก่อนแท้ ๆ เหตุใดจึงขายให้นาง!”
“ยายให้คุณหนูบ้าแล้วอย่างไร?”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงินยิ้มเยาะ
“พวกเจ้ายังมิได้จ่ายเงินมิใช่หรือ? จะไม่ซื้อก็อย่าขวางคนอื่นซื้อสิ!”
“พวกเรากําลังจะจ่ายแล้ว!”
“ก็ยังไม่ได้จ่ายอยู่”
สาวใช้อาภรณ์สีน้ําเงินหัวเราะหยัน
“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายอมจ่ายแพงกว่าถึงห้าเท่า จะไม่ให้พ่อค้าหา
เงินเพิ่มหรือ?”
“ปิงเอ๋อร์”
หญิงสาวชุดเหลืองเอ่ยเสียงเย็น
“อย่าเสียเวลาพูดมาก จ่ายเงินเถิด”
ท่าทีเย็นชานั้นยิ่งทําให้หลงเอ๋อร์เดือดจัด
“พวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว!”
หญิงสาวชุดเหลืองยังคงไม่สนใจหลงเอ๋อร์ หากแต่หันมามอง
จ้าวเย่อหรันโดยตรง
“แล้วเจ้าว่าอย่างไร?”
แท้จริงแล้ว นางมิได้เห็นว่าปิ่นไม้นี้มีค่าพิเศษอันใด ปิ่นยองนางมีมาก
มาย ทุกชิ้นล้วนล้ําค่าและประณีตกว่านี้หลายเท่า แต่…. นางเพียงต้องการ แย่งมันจากมือหญิงตรงหน้า เมื่อครู่ สายตาของบุรุษผู้นั้นตกอยู่บนหญิ
