รู่หนึ่ง หรือว่าอาหารเลิศรสที่อยู่ตรงหน้านี้จะมีปัญหาอย่างนั้นหรือ?
ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองคำรามออกมาว่า “เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เจ้าจะหนีไปทำไมกัน? ในเมื่อเจ้ากล้าพาคนมาหาข้าถึงที่นี่ได้ นั่นก็หมายความว่างานของชั้นที่หนึ่งของ งเจ้าต้องจัดการเสร็จแล้วมิใช่หรือ!”
“ไม่ มันยังไม่เสร็จเลย!” และผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งก็รีบวิ่งหนีจากไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าเด็กน้อยทั้งสอง เจ้าคงเห็นแล้วสินะว่าพวกปีศาจเหวนรกเหล่านั้นพยายามอย่างสุดชีวิตแต่ก็กินอาหารเลิศรสเหล่านี้ไปได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น พวกเจ้าลองมาชิมดูสักหน่อยเถอะ! ต ตราบใดที่พวกเจ้ากินหมดและให้คําวิจารณ์ที่น่าพึงพอใจแก่ข้า ข้าก็จะไปส่งพวกเจ้าที่ชั้นที่สามเอง” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกล่าว
อาหารเลิศรสนี้ ช่างหอมหวนมากจริง ๆ มันช่างเป็นกลิ่นหอมที่ทำให้คนรู้สึกอยากอาหารเป็นอย่างมาก แต่มู่เฉียนซีกลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในนั้น ฉะนั้นนางจึงไม่ได้รั บปากมันในทันที
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ลืมมันไปเถอะ ท่านผู้พิทักษ์ชั้นที่สอง ท่านเสนอความต้องการอื่นเถอะเจ้าค่ะ! อย่างเช่น ขอให้พวกเราช่วยจับปีศาจเหวนรกที่หนีออกมาทั้งหมดเหมือนผู้พิทักษ์ชั้นที หนึ่งแบบนั้น
