าตินั้นไปแล้ว พวกมันจะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน” มู่เฉียนซีกล่าวตอกย้ำขึ้นมาอีกครั้ง
“ตอนนี้ข้าเสียใจแล้ว! แม่สาวน้อยเจ้านี่ช่างใจดำเหลือเกิน คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะขุดหลุมพลางให้ข้ากระโดดนลงไปเช่นนี้ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะยังมีคนที่น่ากลัวเช่นนี้อยู่ด้วย ?” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกล่าวด้วยสีหน้าที่กำลังจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว
“กิน! รีบกินเร็วเข้า ห้ามเหลือแม้แต่น้อย เพราะหาได้ยากนักที่จิ่วเยี่ยของข้าจะทำอาหารเองเช่นนี้” มู่เฉียนซีกล่าว
ด้วยเหตุนี้ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองจึงทำได้เพียงร้องไห้ไปด้วยและกินไปด้วยจนหมด จากนั้นเขาก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะตายด้วยยาพิษก็มิปาน
ความจริงแล้วผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งรู้สึกเป็นห่วงมู่เฉียนซีกับหวงจิ่วเยี่ยมาก มันจึงทำให้เขาที่เดิมทีหนีไปไกลมากแล้ววกกลับมาอีกครั้ง และเขาก็ได้ค้นพบว่ามู่เฉียนซีกับจิ่วเยี ยยังคงเป็นปกติดี แต่สีหน้าของผู้พิทักษ์ชั้นที่สองในตอนนี้กลับทรมานเป็นอย่างมาก ซึ่งมันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียว ราวกับว่าอาหารเป็นพิษอย่างไรอย่างนั้นเลย
เขาบ่นพึมพำว่า อาหารที่เจ้าหมอนี่ทำออกมา กลับวางยาพิษตนเองเช่นนี้ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าตลกจริง ๆ เลย!
“เฮ้! ตาเฒ่าเฮย! เ
