ท่านทำทั้งหมดเรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ? ท่านจะมาเสียใจเอาตอนนี้ไม่ได้นะ ท่านก็จะต้องกินมันให้หมดเช่นกัน น”
สีหน้าของผู้พิทักษ์ชั้นที่สองในตอนนี้ ทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก นี่มันช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันเลยจริง ๆ!
“แม่สาวน้อย เจ้าอย่าทำให้ข้ากลัวสิ เจ้าต้องการให้ข้ากินของเหล่านี้ให้หมดอย่างนั้นหรือ หากกินจนหมดข้าได้ตายเป็นแน่!” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกล่าวด้วยสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ออ อกมาอยู่แล้ว
“นั่นมันไม่ได้หรอก! ท่านพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นสิ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ
เขากล่าวว่า “สิ่งที่ข้าทำนั้นคืออาหารเลิศรส แต่สิ่งที่เขาทำนั้นคือฝันร้ายนะ! มันจะไปเหมือนกันได้อย่างไร? เจ้าจะแกล้งทำเป็นว่าข้าไม่เคยพูดคำพูดก่อนหน้านี้ออกมาได้หรือไม่? ?”
“ยังจะว่าเป็นอาหารเลิศรสอีก สิ่งที่ท่านทำด้วยตนเอง ท่านยังไม่รู้อยู่แก่ใจอีกอย่างนั้นหรือ? ว่าที่จริงแล้วมันมีรสชาติที่อร่อยหรือมีรสชาติที่เหมือนกับของที่จิ่วเยี่ยทำออกม มากันแน่ ข้าว่าในใจของท่านก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนะ?” มู่เฉียนซีกล่าวถึงเรื่องจริงเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมา
“ปีศาจเหวนรกเหล่านั้นก็น่าสงสารเช่นกัน เพราะคาดว่าหลังจากที่พวกมันได้ลิ้มรสช
