ก็ต้องทำอาหารด้วยเหมือนกันใช่หรือไม่? มา ๆ ๆ ที่ข้ายังมีวัตถุดิบเหลืออีกมากมาย เจ้ามาลองดูสิ! หากมีอะไรที่ไม่เข้าใจก็ถามข้าได้” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกระตือรือร้นเป็นอย่างมาก ก เพราะเขาได้มาเจอกับคนที่มีงานอดิเรกเหมือนกันเช่นนี้
ตัวจิ่วเยี่ยนั้นไม่อยากจะทำเลยแม้แต่น้อย แต่มู่เฉียนซีกลับกระซิบกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าต้องสั่งสอนเขาสักหน่อย ทำให้เขาได้รู้ว่าอะไรที่เขาเรียกกันว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า”
อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ซีเสนออกมา ดังนั้นจิ่วเยี่ยจึงตอบรับด้วยความยินดี
เมื่อมองดูแล้วมันค่อยข้างที่จะดูดี เพราะอย่างไรเสียก่อนหน้านี้จิ่วเยี่ยก็เคยฝึกฝนมาบ้างแล้ว ซึ่งนี่ก็ทำให้ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แต่หลังจากที่จิ่วเยี่ย ทำอาหารออกมาเสร็จสมบูรณ์ เขาก็กล่าวว่า “ไม่สวยเหมือนอย่างที่ข้าทำ และยังไม่มีกลิ่นที่หอมเหมือนกับข้าอีกด้วย หนุ่มน้อย เจ้าต้องได้รับการปรับปรุงทักษะอีกมาก”
“เช่นนั้นให้ข้าลองชิมดูก่อนก็แล้วกัน!” ทันทีที่เขากินเข้าไป ต้วเขาก็ทรุดลงไปบนพื้นทันที
“นะ…นี่มันรสชาติบ้าอะไรกันแน่! พระเจ้า! พรวด พรวด พรวด…”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ท่านผู้พิทักษ์ชั้นที่สอง จิ่วเยี่ยของข้ากินอาหารที่
