าง คล่องแคล่ว จ้าวเย่อหรัน มองภาพนั้นแล้วใจสะท้อน หลิงเอ๋อร์กับ หลงเอ๋อร์เติบโตมาพร้อมนาง ความเข้าใจกันดุจมือกับแยน ทําสิ่งใดก็เสมือน หนึ่งเดียว น่าเสียดาย…นางหรี่ตา แววตาเย็นวาบ
ข้างกายนาง ไม่มีที่สําหรับคนทรยศ หลิงเอ๋อร์ ผู้ที่ยอมเหยียบย่ําเจ้า นายเพียงเพื่อปืนกิ่งสูง เช่นนี้แล้ว นางย่อมไม่อาจเมตตา หลิงเอ๋อร์ที่กําลัง จัดผมอยู่พลันรู้สึกเหมือนลมเย็นวาบผ่านสันหลัง จนอดสะท้านไม่ได้
“หลิงเอ๋อร์ วันนี้ข้าจะไปไหว้พระที่วัดว่านอัน หลงเอ๋อร์ตามข้าไป เจ้า จงอยู่เฝ้าเรือนชุนฮุย”
หลิงเอ๋อ ชะงัก ก่อนเอ่ยเสียงอ้อน
“คุณหนู บ่าวก็อยากไปด้วย ไม่อยากอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อหรันยิ้มบางในใจ ดูท่าบทเรียนก่อนหน้านี้ยังไม่ทําให้นางรู้จัก สําเหนียก เพิ่งหายโทษก็มาท้วงคําสั่งอีกแล้ว ก็ดี…คนที่ไม่รู้จักจดจําบท เรียน ย่อมพลาดช้ําง่ายที่สุด ใบหน้าของจ้าวเข่อหรันยังคงอ่อนโยน
“หลิงเอ๋อร์ วันนี้แม่นมเยว่ กลับบ้าน เรือนชุนฮุยไร้คนดูแล ข้าเชื่อใจ เจ้าที่สุด จงอยู่คุมคนไว้ อย่าให้ใครอู้งาน เข้าใจหรือไม่?”
ได้ยินเช่นนั้น หลิงเอ๋อร์ก็โล่งอกทันที แท้จริงแล้ว นางกลัวว่าหลังถูก ลงโทษ คุณหนูจะหมดความไว้วางใจ จึงอยากติดตามไปแสดงความภักดี บัด นี้ได้ยินว่าตนยังเป็น “ผู้ที่ไว้ใจที่สุด” ก็รีบตอบรับโดยไม่ลังเล
“เจ้าค่ะ คุณหนู บ่าวจะดูแลเรือนให้ดี”
จ้าวเข่อหรันมองใบหน้าที่ผ่อนคลายลงนั้น มุมปากยกขึ้นเพียงเล็ก น้อย ความไว้
