ลึกล้ํา ปนเปด้วยความทุกข์และความเวิ้งว้าง จนเขาเผลอกระโดดขึ้นสันหลัง คา ใคร่เห็นกับตาว่า ผู้ใดกันหนอที่มีฝีมือรังสรรค์ท่วงทํานองนี้ได้ล้ําลึกถึง เพียงนั้น
แต่เมื่อได้เห็นตัวจริง เขากลับตะลึง เด็กสาวอายุเพียงสิบสามหรือสิบ สี่ปี ไยจึงถ่ายทอดความเหน็บหนาวผ่านเสียงพิณได้ราวผ่านพายุชีวิตมานับ สิบปี? ทว่าสาวน้อยผู้นี้ก็มิใช่ธรรมดา ความรู้สึกไวเป็นเลิศ วันนี้เขาเกือบถูก จับได้ หากมิใช่เพราะไหวตัวทัน คงเสียหน้าไม่น้อย คิดถึงตรงนี้ เขาส่ายหน้า อย่างขบขัน ไม่รู้เพราะเหตุใด ตั้งแต่ได้ยินเสียงพิณและเห็นใบหน้านี้ ภาพ ของนางก็วนเวียนอยู่ในใจ จนเขา… มาปรากฏตัวกลางดึกเช่นนี้
เขามองใบหน้าหลับใหลนั้นอีกครั้ง แววตาลึกซึ้งอ่อนละมุนอย่างที่แม้ แต่เจ้าตัวยังไม่ทันตระหนัก ผ่านไปหนึ่งเค่อเต็ม บุรุษในชุดยาวทอดสายตา มองนางลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหมุนกายจากไป มาอย่างไร้สุ่มเสียง ก็ จากไปอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงหน้าต่างที่แง้มค้างไว้ ราวเป็นพยานเงียบของ เหตุการณ์ยามราตรี
ยามเหม่า หนึ่งเค่อผ่านไป หลิงเอ๋อร์กับหลงเอ๋อร์ก็ถือเครื่องล้างหน้า เดินมาถึงหน้าห้องคุณหนูใหญ่ บาดแผลของหลิงเอ๋อร์มิได้รุนแรงนัก พักฟื้น หลายวันก็หายดี วันนี้จึงกลับมารับใช้ตามเดิม
“คุณหนู ตื่นหรือยังเจ้าคะ?”
“เข้ามาเถิด”
ทั้งสองเข้าไปในห้อง หลิงเอ๋อร์ช่วยแต่งผมและล้างหน้าให้เจ้านาย ส่วนหลงเอ๋อร์จัดเตรียมอาภรณ์ประจําวัน ทํางานประสานกันอย่
