เข็มยานั้นกลับถูกจับเอาไว้
แต่ทว่าเขากลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพราะหลังจากที่โยนมู่เฉียนซีออกไปแล้ว เขาก็นอนต่อ
เขาทำราวกับว่าโยนกิ่งไม้กิ่งหนึ่งออกไปก็มิปาน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย นางรู้ว่าไม่สามารถฝังเข็มให้คนผู้นี้ได้ และถึงแม้ว่าเขาจะมีสภาพที่หลับลึก แต่ทว่าการตื่นตัวของเขานั้นแข็งแกร่งมาก
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงทำได้เพียงใช้วิธีที่สอง นั่นก็คือการเอายาน้ำออกมาขวดหนึ่ง ซึ่งกลิ่นหอมหวนของยาน้ำขวดนี้ก็ดึงดูดเป็นอย่างมาก และคนผู้นั้นก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างที่ คิดเอาไว้จริง ๆ
จมูกของเขาขยับเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “ข้าไม่ได้กลิ่นที่หอมเช่นนี้มานานมากแล้ว เป็นของที่ดีจริง ๆ เอ๊ะ! นั่นมันพลังแห่งชีวิตนี่!”
ตอนนี้เขายอมลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาแล้ว มู่เฉียนซีมองไปทางเขาพลางกล่าวว่า “นี่คือยาน้ำที่ใช้เพื่อการรักษา หากท่านดื่มเข้าไป มันจะทำให้อาการของท่านดีขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่แน่ นอนว่าข้าไม่ได้ช่วยท่านเปล่า ๆ อยู่แล้ว เพราะข้าต้องการให้ท่านบอกเรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวกับเหวนรกแห่งนี้กับข้า ตกลงหรือไม่?”
เขาจ้องมองมู่เฉียนซีและหวงจิ่วเยี่ยอย่างประหลาดใจเล็กน้
