“ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย อู๋หยาไม่อาจหลีกทางให้ท่านได้!” ค่ายกลที่แข็งแกร่งปรากฏขึ้นมาทีละชั้น และอู๋หยาก็ขังจิ่วเยี่ยเอาไว้
“วันนี้ข้าจะต้องฆ่ามู่เฉียนซีให้ได้ ฝ่าบาทโปรดอย่าขัดขวางเลยพ่ะย่ะค่ะ!”
จิ่วเยี่ยได้ระเบิดพลังแห่งความมืดอันน่าสะพรึงกลัวออกมา และเริ่มทะลวงที่คุมขังของอู๋หยาชั้นแล้วชั้นเล่า แต่ทว่าในเวลานี้ลูกธนูน้ำแข็งจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งไปทางมู่เฉียนซีแ แล้ว
“ตึงง!” และลำแสงสีฟ้าได้ขัดขวางการโจมตีที่รุนแรงถึงชีวิตในครั้งนี้เอาไว้ได้
มู่เฉียนซีรู้ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปจำนวนการป้องกันที่สมบูรณ๋แบบจะต้องถือขีดจำกัดแน่นอน และอู๋หยาก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดีเช่นกัน
“ตูมม!” และเสียงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวดังกึกก้องไปทั่วทั้งท้องนภา
“ฝ่าบาท เพื่อนางแล้ว แม้ว่าท่านจะต้องปลดผนึกคำสาป ท่านก็จะต้องรักษาชีวิตของนางไว้ให้ได้อย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” อู๋หยากล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! ข้าจะสูญเสียซีไปไม่ได้!” ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นทำให้รู้สึกเย็นวาบถึงกระดูกดำ และมันก็ลึกล้ำราวเหวลึกก็มิปาน
“ขวางฝ่าบาทจิ่วเยี่ยเอาไว้!” อู๋หยาเอ่ยปาก
ตูมม โครมม!
หลังจากนั้นอู๋หยาก็ยิงธนูออกไปอีกครั้ง เขาต้องรีบทำ
