แข็งด้วยไอยะเยือกอันน่าสะพรึงกลัวนี้อยู่แล้ว นั่นก็เป็นเพราะท่านอ๋องจิ่วเยี่ยกำลังโกรธขึ้นมาแล้วนั่นเอง
มู่เฉียนซีกวาดตามองไปทางพวกเขาพลางกล่าวว่า “สินค้าที่นำมาประมูลในครั้งนี้ก็คือยาลูกกลอน แต่หอหมอปีศาจของพวกเรายังไม่ได้เตรียมยาลูกกลอนเอาไว้เลย?”
ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ หากไม่ได้เตรียมยาลูกกลอน เช่นนั้นจะจัดงานประมูลไปทำไมกันล่ะ? นี่กำลังล้อเล่นอยู่อย่างนั้นหรือ?
มีคนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหมอปีศาจ พวกเราไม่รีบหรอก! พวกเราสามารถพักอยู่ที่เมืองหนามโลหิตได้สักระยะหนึ่ง เพื่อรอจนกว่าหอหมอปีศาจจะมียาลูกกลอนสำหรับการประมูลพร้อมแล้ว พ พวกเราค่อยมาเข้าร่วมใหม่อีกครั้งก็ได้”
“ใช่ ๆ ใช่แล้ว!”
แม้ว่าจะถูกหลอก แต่พวกเขาไม่มีทางบ่นแม้แต่คำเดียวแน่นอน
เพราะเกรงว่าหากท่านอ๋องจิ่วเยี่ยโบกมือเพียงครั้งเดียว ก็คงทำให้พวกเขาต้องกลายเป็นเถ้าถ่านไปทันที
คนอื่น ๆ เหล่านั้นต่างพากันงุนงง สถานะของคนเหล่านี้ไม่ต่ำเลย! เหตุใดจะต้องทำตัวเป็นสุนัขรับใช้ต่อหน้าหมอปีศาจตัวปลอมเช่นนี้ด้วย? หรือเป็นเพราะแม่สาวน้อยผู้นี้รูปร่างหน้าตา งดงามอย่างนั้นหรือ?
มันช่างเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเลยจริง ๆ
“ในเมื่อไม่มียาลูกกลอน เช่นนั้นข้า
