่า
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เช่นนั้นพวกเราก็อย่าเสียเวลาอยู่เลย พวกเราขึ้นไปกันเถอะ! ไม่ใช่ว่าเขาชอบเล่นเกมหรอกหรือ? พวกเราไปเล่นเป็นเพื่อนเขากันเถอะ”
“ตกลง!”
เมื่อการละเล่นอีกรอบหนึ่งเริ่มต้นขึ้น นักโทษอีกกลุ่มหนึ่งก็ถูกปล่อยออกมา
พวกเขาก็ต้องทำเช่นเดียวกับกลุ่มก่อนหน้านี้ นั่นก็คือการวิ่งหนึอย่างบ้าคลั่ง และราชาอสูรก็นำหินที่มีขนาดใหญ่มหึมาโยนออกไปอันแล้วอันเล่า
“วิ่ง! รีบวิ่งเร็วเข้าสิ!”
“เร็วกว่านี้หน่อย!”
ราชาอสูรสนุกสนานไปกับความหวาดกลัวและท่าทางที่ต้องการหนีเอาชีวิตรอดของพวกเขา แต่ทว่าในเวลานี้บนเนินสูงแห่งนั้นได้มีร่างของคนถึงสองคนปรากฏขึ้น
นักโทษคนอื่น ๆ ต่างวิ่งลงไปข้างล่าง แต่พวกเขากลับวิ่งขึ้นมาข้างบนด้วยความเร็วที่รวดเร็วเป็นอย่างมาก
ราชาอสูรตะลึงงันไปทันที “น่าสนใจดีนี่! นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่ใครบางคนเตรียมไว้ให้ข้าอย่างนั้นหรือ?”
“เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้นกันแน่?” เมื่อมู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยปรากฏตัวขึ้นในสายตาของพวกเขา มันก็ทำให้พวกเขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก
ราชาอสูรกล่าวว่า “ไม่ต้องไปสนใจ พวกเราเล่นเกมกันต่อเถอะ!”
ครืนนนน!
และเขาก็ได้ทิ้งหินก้อนใหญ่อีกก้อนหนึ่งออกไป
