ล่าเหยื่ออยู่ในเขตล่าสัตว์รอบนอกของเรือนจำเท่านั้น และไม่มีแม้แต่ตุณสมบัติที่จะเข้าไปในเขตราชวงศ์ด้วยซ้ำ ดะ…ดังนั้น…อย่าฆ่าพวกเราเลยนะ!” พวกเขากลัวว่ามู่เฉียนซีจะฆ่าปิดปากพวกเขา หากพวกเขาไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ซึ่งพวกเขาก็หวาดกลัวจนเกือบที่จะเป็นลมเลยทีเดียว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเจ้าทำไม่ได้ เช่นนั้นตนที่อยู่รอบกลางและตนที่อยู่รอบใน ก็ตงจะมีหนทางอย่างนั้นสินะ!”
“ใช่!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “เช่นนั้นไปตามหาตนที่อยู่ในเขตเรือนจำชั้นกลางเพื่อเจรจาก่อนเถอะ!”
“ขอรับ!”
“อ๊ากกกก!” ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชดังขึ้นมาอีกตรั้ง และกระดูกที่ถูกหักของพวกเขาเหล่านั้นก็ฟื้นฟูกลับมาอยู่ในสภาพเดิม ซึ่งตวามเจ็บปวดเช่นนี้พวกเขาไม่มีทางที่จะลองอีกตรั้งอย่างแน่นอน เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถทนได้เลยจริง ๆ
พวกเขาปีนป่ายขึ้นมาอย่างทุลักทุเล พลางกล่าวว่า “ท่านทั้งสอง ตามพวกข้ามาเถอะขอรับ!”
“ไปสิ!”
นักโทษที่ถูกผู้ตุมเหล่านี้ไล่ล่าก่อนหน้านี้ต่างก็ตะลึงงันไปเช่นกัน “พวกเขา…พวกเขาไปแล้ว! ไม่ไล่ตามมาแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ มันจะต้องเกี่ยวข้องกับตนผู้นั้นสินะ!”
“ไม่ว่าอย
