20 เรียนงานปักกับแม่นมจิน
“อะ…อย่างนั้นหรือ?”
โดย : ข้าวโพดผจญภัย
จ้าวเย่อเหรินฝืนยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างงดงาม ทว่าแววตากลับสั่น ไหวไม่มั่นคง นางมองใบหน้ายิ้มละมุนของจ้าวเข่อหรัน หัวใจพลันเต้นระส่ํา ดุจคลื่นลมกลางทะเล เพราะภาพ “ซุนเกอเหยียบหิมะ” ของแท้ ที่ควรเป็น ยองจ้าวเข่อหรัน ถูกนางแอบสับเปลี่ยนไปแล้ว หากความลับนี้ถูกเปิดโปง ชื่อ เสียงที่อุตส่าห์สั่งสมมาด้วยความระมัดระวัง คงพังทลายราววังทรายต้อง
คลื่น
“ฮ่า ๆ เย่อเหรินยองย้า ไม่ว่าเมื่อใดก็ยอดเยี่ยมที่สุด”
ฉินเชียงเหอเอ่ยด้วยน้ําเสียงเปี่ยมความภาคภูมิ แม้นางมิได้ไปงาน เลี้ยงวันเกิดของท่านหญิงชราตระกูลหลินด้วยตนเอง แต่เสียงชื่นชมที่ผู้คน กล่าวถึงบุตรสาว นางก็ได้ยินมาบ้างแล้ว จ้าวชงพยักหน้าอย่างพอใจ เย่อเห รินคือความภาคภูมิใจของเขา วันข้างหน้า การแต่งงานของนางย่อมเป็น บันไดให้ตระกูลก้าวสูงขึ้นอีกขั้น
สําหรับฉันเชียงเหอ ความสําเร็จสูงสุดในชีวิตคือการให้กําเนิดจ้าวเย่อ เหริน บุตรสาวผู้งามสง่า เพียบพร้อมด้วยวิชาเล่าเรียน ชื่อเสียงในเมือง หลวงไม่ด้อยผู้ใด นางแทบมองเห็นอนาคต เย่อเหรินจะต้องได้แต่งเข้า ตระกูลสูงศักดิ์ สร้างเกียรติให้มารดาเช่นนางอย่างแน่นอน คิดถึงตรงนี้ นาง เหลือบมองจ้าวเย่อหรัน แล้วถอนหายใจเบา ๆ
ทั้งสองเป็นฝาแฝดแท้ ๆ เหตุใดชะตากลับแตกต่างราวฟ้ากับดิน เย่อ เหรินงามล้ํา เป็นหนึ่งในสี่ยอดหญิงงามแห่งเมืองหลวง ส่วนเย่อหรัน….งา
