ฝูเซิงกล่าวว่า “ใช่แล้ว! สัตว์บินได้อย่างเจ้าทั้งอ่อนแอทั้งโง่เง่า ฉะนั้นเจ้านายของเจ้าผู้นั้นน่าจะหาที่ดีกว่าเจ้าได้ง่ายมากอยู่แล้ว”
หลังจากที่จื่อโยวและฝูเซิงซ้ำเติม มันก็ได้ทำให้ราชาวิหคนรกแห่งความตายตัวนั้นปวดร้าวใจแทบแตกสลายเลยทีเดียว
“ไม่มีทาง! ไม่มีทางหรอก!”
“แคว่กกก!”
มันทั้งร้องคำราม ทั้งคร่ำครวญ จนสุดท้ายก็หายไปจากเบื้องหน้าของพวกเขา และถูกขังอยู่ในหอคอยจำลองของหอคอยนิรันดร์แห่งนี้
จื่อโยวถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางกล่าวว่า “ในที่สุดก็จัดการเจ้านกโง่ตัวนี้ได้เสียที คนงาม พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ!”
“ใช่แล้ว! เจ้าตัวน้อย ภายในมิติทลายนภาแห่งนี้ค่อยข้างอันตราย มันอาจจะพังทลายได้ตลอดเวลา พวกเรารีบออกไปกันเถอะ” ฝูเซิงกล่าว
มู่เฉียนซีจ้องมองไปยังการต่อสู้อันดุเดือดของร่างสีดำทั้งสองนั้น และส่ายศรีษะพลางกล่าวว่า “ไม่! ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าจะรอดูชัยชนะของจิ่วเยี่ย จะดูเขาเอาชนะผู้คุ้มปีศาจแห ห่งความมืด”
“คนงาม!” จื่อโยวผงะไปเล็กน้อย แล้วหลังจากที่เยี่ยเอาชนะผู้คุ้มปีศาจแห่งความมืดได้ล่ะ!
บางทีเขาอาจจะดุร้ายและไม่สามารถควบคุมได้ยิ่งกว่าหลังจากที่ต่อสู้กับต้นไม้แห่งความตายคราวที่แล้วก็ได้
