างหรืออย่างไร?”
จื่อโยวกล่าวอย่างเย็นชาว่า “แน่นอนว่ามันต้องเจ็บอยู่แล้ว ดังนั้นข้าเลยต้องการจะส่งคืนให้พวกเจ้านับพันนับหมื่นเท่าอย่างไรล่ะ พวกเจ้ารอข้าก่อนเถอะ”
ทั้งฝูเซิงและจื่อโยวต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสกันทั้งคู่ แต่เมื่อครู่นี้พวกเขาทั้งสามคนก็ถูกจิ่วเยี่ยทำร้ายมาหนักหนาเช่นกัน ฉะนั้นสภาพของทั้งสองฝ่ายจึงมีสภาพไม่ต่างกันเท่าไรนั ก
และหากพวกเขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสต้องเผชิญหน้ากับราชาวิหคนรกแห่งความตายหรือผู้คุมปีศาจแห่งความมืด นั่นก็คงจะเป็นอันตรายถึงชีวิตแน่นอน ดังนั้นจิ่วเยี่ยจึงให้พวกเขาไปจัดการอ๋อ องทั้งสามคนนั้นแทน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ปล่อยข้า! ข้าไปหลบในที่ไกล ๆ ก็ได้แล้ว เป็นเช่นนี้มันเหมือนกับมัดมือมัดเท้าเจ้าเสียเปล่า ๆ”
“ตอนที่เข้ามาในมิติแห่งนี้ ซีคอยปกป้องข้าอยู่ตลอด! ตอนนี้ถึงคราวที่ข้าต้องปกป้องซีบ้างแล้ว ซีอยู่ข้างกายข้า ถึงจะปลอดภายที่สุด” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
“ปลอดภัยหรือ หากพวกเจ้าต้องการตายไปด้วยกัน และทำเหมือนเป็นความรักแสนหวานอันขมขื่น ข้าก็จะช่วยทำให้สมปรารถนาเอง” ราชาวิหคนรกแห่งความตายคำรามลั่น
ตูมม โครมมม!
ในการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่ง หากต้องการหาผู้
