ูพิเศษที่สุดของที่นี่ ก็คือเจ้าสิ่งนั้นนั่นเอง
หลังจากที่แน่ใจว่าที่นี่ปลอดภัย แม้ว่าภายในใจจะเป็นห่วงจิ่วเยี่ย แต่นางก็ต้องสงบสติอารมณ์เพื่อฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณของตนเอง เพราะนางรู้สึกว่าการต่อสู้ต่อจากนี้จะต้องเป็นการต่อส สู้ที่ยากลำบาก และอันตรายมากอย่างแน่นอน
มู่เฉียนซีกินยาน้ำและยาลูกกลอนชนิดต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง แม้ว่านางจะคุ้นเคยกับมันแล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกว่าอยากจะอาเจียนออกมาอยู่ดี
ฝูเซิงกล่าวอย่างกังวลว่า “อย่ารีบนักสิ! หากเจ้าเป็นกังวลเกี่ยวกับอ๋องจิ่วเยี่ยละก็ จะให้ข้าไปดูให้ก่อนก็ได้”
“ไม่ได้สิ เพราะไม่รู้ว่าเจ้าคนผู้นั้นซ่อนตัวอยู่ที่ใดกันแน่ ไม่แน่ว่าในตอนที่ข้าออกไปเจ้านั้น อาจจะลอบโจมตีเจ้าก็เป็นได้ เจ้านายของข้า พวกเราพักผ่อนกันก่อนดีหรือไม่”
ฝูเซิงไม่อยากปล่อยนางไว้ และหากยังไม่ฟื้นตัวก็จะไม่ยอมปล่อยมู่เฉียนซีออกไปเด็ดขาด
ถึงเวลาผ่านไป แต่วิหคนรกแห่งความตายที่อยู่ข้างนอกก็ยังกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงอย่างไม่หยุดหย่อน มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าหายดีแล้ว อีกทั้งยังฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์แล้วด้วย ฉะ ะนั้นข้าจะออกไปดูสักหน่อย”
ข้างนอกอันตรายเกินไป ฉะนั้นการออกไปจึงไม่ใช่การตัดสินใจที่ถูกต้องแน่นอน
