จนสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุกหนแห่ง
ก่อนสงครามใหญ่จะเริ่มต้นขึ้น ฝูเซิงก็ฟื้นตัวจนเกือบที่จะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่เป็นเพราะนางไม่ยอมให้เขาออกโรงมาโดยตลอด เพื่อรอจังหวะเวลาเช่นนี้ และหลังจากนั้นก็ไล่สังหารโดยท ที่ศัตรูไม่ทันรู้ตัว
มู่เฉียนซีจ้องมองไปยังนักเล่นคาถาอาคมเหล่านั้น “ตอนนี้ไม่มีอ๋องคนไหนว่างพอจะมาช่วยพวกเจ้าอีกแล้ว เช่นนั้นพวกเรามาสนุกกันเถอะ”
สีหน้าของนักเล่นคาถาอาคมเหล่านี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ราวกับว่ากำลังมีปีศาจเข้ามาใกล้ก็มิปาน พลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีนั้นแข็งแกร่งมาก อ๋องแห่งคุกลับนี่ช่างไว้ใจไม่ได้เลยจริง ๆ พวกเขาในตอนนี้ไม่หลงเหลือความตั้งใจที่จะต่อสู้กับมู่เฉียนซีอีกแล้ว
พวกเขากล่าวว่า “เจ้าก็เป็นนักเล่นคาถาอาคมเหมือนกันกับพวกข้า เหตุใดถึงจำเป็นที่จะต้องฆ่าแกงกันด้วย นี่เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกเผ่าคำสาปของพวกข้าไล่ล่าเลยอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวอย่างนั้นหรือ?”
“ลงมือ! จับพวกเขาเอาไว้” มู่เฉียนซีออกคำสั่ง
“ขอรับ นายท่าน!”
ในตอนที่พวกเขาไม่มีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง นักเล่นคาถาอาคมเหล่านี้ก็เป็นได้เพียงแค่เสือกระดาษเท่านั้น และตอนนี้พวกเขาแต่ละคนก็ถูก
