อาไว้ ฉะนั้นพวกเขาทั้งสามคนจะสามารถต้านทานการโจมตีของอ๋องจิ่วเยี่ยได้อย่างไร พวกเขาต้านทานไม่ได้หรอก!
เหงื่อเย็นไหลทะลักออกมาจากหน้าผากของพวกเขา บนร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วรอยฟกช้ำและบาดเจ็บจากพลังอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งพวกเขาก็ไม่อยากกลายเป็นกระดูกจนหายไปเลยแม้แต่น้อย!
อ๋องแห่งคุกอสูรตะโกนว่า “อ๋องคุกลับ เจ้ารีบคิดหาทางเร็วเขาสิ! มิเช่นนั้นพวกเราได้ตายกันหมดแน่”
อ๋องแห่งคุกลับก็กระอักเลือดออกมาเช่นกัน ตอนนี้หนึ่งในกองหนุนที่แข็งแกร่งมากที่สุดกลับไม่สามารถให้การช่วยเหลือได้ และแม้แต่สาวน้อยเพียงคนเดียวที่รับมือมานานขนาดนี้แล้ว ก็ ยังจัดการไม่ได้เสียที
เขากล่าวว่า “นายท่าน! นายท่านรีบมาช่วยพวกข้าเร็วเข้า! พวกข้ากำลังจะแพ้แล้วขอรับ หากแดนนรกแห่งนี้เป็นของหวงจิ่วเยี่ยไปแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะเห็นพวกท่านอยู่ในสายต ตายได้อย่างไร”
ภายในพระราชวังที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง มีชายในชุดสีดำคนหนึ่งกำลังเทสุราให้ตนเองหนึ่งจอก
เขากล่าวว่า “อู๋หยา ข้าควรที่จะลงมือได้แล้ว แต่เจ้าสามารถขัดขวางข้าได้นะ”
อู๋หยากำลังเพลิดเพลินไปกับการจิบชา และไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนแต่อย่างใด
“เจ้าจะดูถูกฝ่าบาทจิ่วเยี่ยมากเก
