ภายในศาลากลางสวนชุนฮุย หลงเอ๋อร์จัดวางฉินบนโต๊ะหินเรียบร้อย แล้ว จ้าวเข่อหรันก้าวเข้ามานั่งอย่างสง่างาม ธูปหอมในกระถางลอยควันสี
ยาวบางเบา
คลี่คลุมอากาศด้วยกลิ่นสะอาดสดชื่นราวสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิ
“คุณหนู วันนี้จะบรรเลงบทใดหรือเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์เอียงหน้าถาม ดวงตาเป็นประกายใคร่รู้ จ้าวเย่อหรันนิ่งคิด ครู่หนึ่ง ก่อนปลายนิ้วเรียวงามจะค่อย ๆ แตะสายพิณ เสียงแรกไหลดั่งหยด น้ําค้างกระทบใบบัว ท่วงทํานองแผ่วเบา สดใสราวผีเสื้อโบยบิน กางปีกบาง ระยับสะท้อนแสงอาทิตย์ เสียงพิณใสกระจ่างไหลริน ประหนึ่งพาความสุข และความหวังซึมซาบเข้าสู่หัวใจผู้ฟัง
ดั่งหงส์เพลิงถือกําเนิด นําพาความปรองดองและสิริมงคลลงสู่โลก มนุษย์ แต่ไม่นาน เสียงพิณค่อย ๆ เร่งร้อน ท่วงทํานองแปรเปลี่ยนเป็นหนัก หน่วง อัดแน่นด้วยความคับแค้น ความอาฆาต ความเจ็บปวดที่สั่งสมราว เมม ปกคลุมฟ้า อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เสียงสายพิณกระชั้นถี่ หงส์เพลิงกระโจนเข้าสู่กองไฟที่ลุกโชน เปลว เพลิงเผาผลาญเรือนร่าง ความงดงามกลายเป็นเถ้าธุลี เสียงพิณพลันแปร เป็นเศร้าสะท้าน ราวคร่ําครวญอาลัยให้หงส์ผู้ยอมสละตน
แล้วทันใดนั้น เสียงพิณพลิกผัน ท่วงทํานองสูงส่ง ทรงพลัง ปลุกเร้า โลหิตในกายให้เดือดพล่าน จากเถ้าถ่าน หงส์เพลิงทะยานขึ้นอีกครั้ง การเกิด ใหม่ที่มาพร้อมพลังอันแข็งแกร่งกว่าเดิม เสียงสุดท้ายทอดยาว ก่อนจะดับ
ลงอย่างสงบ
ทว่าแม่นมเยว่และหลงเอ๋อร์กลับยังนั่งนิ่ง ร
