าววิญญาณถูกดึงเข้าไป ในโลกแห่งเสียงพิณ มีอาจดึงสติกลับคืน จ้าวเย่อหรันถอนหายใจเบา ๆ หลัง บรรเลงจบ ตั้งแต่หวนคืนชีพ นางรู้สึกอึดอัดราวถูกกดทับด้วยหินหนัก ไม่ว่า จะเผชิญหน้าบิดามารดา หรือผู้คนรอบกาย ล้วนต้องเก็บงําความรู้สึกไว้ใต้ รอยยิ้มเรียบร้อย
บท “หงส์เพลิงนิพพาน” ที่นางบรรเลงเมื่อครู่ คือเสียงสะท้อนจาก ก้นบึ้งหัวใจ ทุกอารมณ์ ทุกความคับแค้น ถูกถ่ายทอดผ่านปลายนิ้ว ใน ระหว่างดีตสายพิณ นางได้ปลดปล่อยความเจ็บปวดที่กักขังไว้
“คุณหนู บทเมื่อครู่ นชื่อว่าอะไรหรือเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์ถามเมื่อได้สติ
“เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน?”
“บทนั้นชื่อ หงส์เพลิงนิพพาน”
จ้าวเย่อหรานยิ้มบาง
“ข้าเพิ่งบรรเลงเป็นครั้งแรก ไพเราะหรือไม่?”
แท้จริงแล้ว บทเพลงนี้คือโน้ตที่นางได้มาโดยบังเอิญเมื่ออายุสิบห้าใน ชาติปางก่อน ครั้งนั้นนางเคยบรรเลงเพียงครั้งเดียว แต่หัวใจมิได้ผ่านเปลว เพลิงเช่นวันนี้ จึงมิอาจถ่ายทอดความหมายลึกซึ้งออกมา อีกทั้งนางยังไม่ ชอบช่วงกลางบทที่อัดแน่นด้วยความกดดัน จึงเก็บโน้ตนั้นไว้ไม่แตะต้องอีก ทว่าในวันนี้หัวใจของนางต่างออกไปแล้ว
“หงส์เพลิงนิพพาน?”
หลงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว
“คุณหนูได้บทเพลงนี้มาจากที่ใดกัน?”
“บังเอิญได้มา”
นางตอบยิ้ม ๆ แม้ในเวลานี้ยังมิได้ครอบครอง แต่ในภายหน้าก็ต้อง
ได้มาแน่นอน นับว่าไม่ต่างกัน
“ไพเราะยิ่ง เพียงแต่ช่วงกลางบททําเอาบ่าวแทบหายใจไม่ออก”
หลงเอ๋อ ทําหน้าลําบากใจ
“ก่อนหน้านี
