ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
พวกเขาพุ่งทะยานเข้าไปในซากโบราณสถานแห่งนั้นอย่างรวดเร็วที่สุด
หลังจากที่เข้าไปในซากโบราณสถานแล้ว มันก็ทำให้พวกเขาหายใจได้สะดวกมากยิ่งขึ้น มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง ข้างในนี้ไม่มีพลังแห่งความตายเลยแม้แต่น้อยจริง ๆ ด้วย
จื่อโยวกล่าวว่า “เจ้าพวกนั้นหนีไปค่อนข้างเร็วเลยทีเดียว ในเมื่อพวกเขาชอบซากโบราณสถานแห่งนี้มากขนาดนี้ เช่นนั้นพวกเราก็ปล่อยให้พวกเขาตายอยู่ข้างในนี้เลยดีหรือไม่?”
ในขณะที่พวกเขากำลังเดินหน้าไปในซากโบราณสถาน พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่อยู่ข้างหน้า แต่กลับไม่มีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตอยู่เลย
และด้านหน้าของพวกเขาก็คือกองทัพที่สวมชุดเกาะสีดำกองหนึ่ง พวกเขากล่าวอย่างกึกก้องว่า “ท่านอ๋องอัคคีเหลยถิงแห่งเมืองซากโบราณ ได้สั่งว่าให้สังหารผู้บุกรุกอย่างไร้ความปราน นี!”
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง อ๋องอัคคีเหลยถิงหรือ นี่เขาเป็นอ๋องของแดนนรกในยุคสมัยไหนกันแน่?
จื่อโยวกล่าวว่า “เป็นอ๋องของเมื่อหมื่นปีที่แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเมืองซากโบราณจะอยู่ที่กรงร้อยศึกแห่งนี้ ไม่รู้ว่าที่นี่แอบซ่อนสมบัติอะไรเอาไว้บ้าง?”
“ไปจัดการกองกำลังนั้นก่อนค่อยว่ากันเถอะ” มู่เฉียนซีกล่าว
“ขอรับ
