หลายวันต่อมา จ้าวเข่อหรันเก็บตัวพักฟื้นอยู่ในเรือนชุนฮุยอย่างสงบ เสงี่ยม กลายเป็นคุณหนูใหญ่ที่ “ไม่ก้าวออกประตูหน้า ไม่ย่างผ่านประตูใน อย่างแท้จริง ชีวิตราวถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก ตลอดหลายวัน นั้น มีเพียงฉินเซียงเหอ มารดาของนาง กับจ้าวเย่อเหรินที่แวะเวียนมาเยี่ยม เป็นครั้งคราว นอกนั้นแทบไม่มีผู้ใดก้าวเท้าเข้าสวนชุนฮุยเลย
ทว่าความเงียบสงบเช่นนี้ กลับเป็นสิ่งที่จ้าวเข่อหรันโหยหามานาน นางซึมซับมันอย่างเงียบงัน ราวกับกลีบบุปผาที่ได้พักตัวท่ามกลางสายลม อ่อน แม้มิได้ก้าวออกจากเรือน แต่เรื่องราวภายนอกกลับมิได้หลุดรอดจากหู ตานาง ทั้งหมดต้องยกความดีให้หลงเอ๋อร์ สาวใช้ตัวน้อยผู้ชอบข่าวลือเป็น
ชีวิตจิตใจ
ที่ขยันขันแข็งนําทุกเรื่องราวมารายงานอย่างละเอียด
ไม่รู้เพราะเหตุใด บางทีอาจเป็นเพราะคําพูดจากใจในวันนั้นที่คุณหนู เอ่ยกับนาง หลงเอ๋อร์จึงตั้งมั่นว่าจะไม่ทําให้ความไว้วางใจของคุณหนูใหญ่ ต้องสูญเปล่า ไม่ว่าสิ่งใดก็ทําอย่างกระตือรือร้นเกินหน้าเกินตา บางครั้ง จ้าวเข่อหรันมองท่าทางเอาเป็นเอาตายของเด็กน้อย ก็อดหัวเราะทั้งน้ําตาไม่
ได้ ก็เพราะหลงเอ๋อร์นี่เอง นางจึงรู้ข่าวคราวมากมาย
ทุกอย่างยังคงดําเนินไปดังชาติภพก่อน จ้าวเย่อเหรินใช้ภาพ “ชุน เกอเหยียบหิมะ” คว้าความโปรดปรานจากหลินเหล่าฟูเหรินได้สําเร็จ ทว่า ต่างกันตรงที่ครานี้ ภาพที่มอบให้กลับเป็นของปลอม ในงานเลี้ยงอายุยืน ไม่ มีผู้ใดมองออกแม้
